Amirmohammad Shadrow

Amir Mohammad Shadrou was a 19-year-old from Lulman in Rasht, Gilan Province, born on 29 Farvardin 1385 (18 April 2006). He was a physical education student in the second semester of his bachelor’s degree and a footballer who played for the Gilan province youth, youth, and under-23 teams. He also worked as a barista at Café Erfan. Friends and acquaintances described him as calm, kind-hearted, and social. On the evening of 19 Dey 1404 (9 January 2026), he went to Seyghalan Square in Rasht during nationwide protests. While chanting protest slogans, he was shot with live ammunition by security forces; reports indicate the bullet struck his head (including accounts of a shot from behind). He died before reaching the hospital. His family identified the body the following day. Security forces initially conditioned the release of the body on a payment of 350 million tomans, which a neighbor paid. Three days later, on 22 Dey, he was buried at 10 p.m. in a mosque in Lulman (near the family home), with only family present. His 40th-day memorial later drew a large local gathering.

این جمله را امیرمحمد شادرو در پاسخ به مادرش گفته بود، در همان شبی که مادر از او خواسته بود بیرون نرود. امیرمحمد، جوان ۱۹سالهٔ گیلک، دانشجوی رشتهٔ تربیت‌بدنی بود و در یک کافه به‌عنوان باریستا کار می‌کرد. او در لولمانِ کوچصفهان زندگی می‌کرد. شامگاه ۱۹ دی ۱۴۰۴، در پی فراخوان شاهزاده رضا پهلوی برای حضور در خیابان، امیرمحمد به اعتراضات مردمی در محدودهٔ صیقلان رشت پیوست. در جریان اعتراضات، با شلیک نیروهای جمهوری اسلامی به معترضان، گلوله‌ای از پشت به سر او اصابت کرد و او پیش از رسیدن به بیمارستان جان باخت. پس از کشته‌شدن امیرمحمد، تحویل پیکرش با دشواری همراه شد. بنا بر روایت یکی از نزدیکان خانواده، برای تحویل پیکر از خانواده پول خواسته بودند و یکی از هم‌محله‌ای‌هایشان این مبلغ را پرداخت کرد. گزارش‌های منتشرشده حاکی است که پیکر سه روز پس از کشته‌شدنش به خانواده تحویل داده شد. امیرمحمد در مسجدی در لولمانِ کوچصفهان به خاک سپرده شد. گزارش‌ها از خاکسپاری شبانه در شرایط امنیتی حکایت دارند. خانواده تعهد کتبی داده بودند که مراسم عمومی برگزار نکنند و دربارهٔ کشته‌شدن او با رسانه‌ها گفت‌وگو نکنند. با اینکه اطلاعات موجود درباره‌ی او بسیار محدود است، اما در همان چند ویدیویی که منتشر شده، او در حال رقص و شادی دیده می‌شود و لبخندی که در تمام این تصاویر همراه اوست. خانواده و دوستانش نیز از او به مهربانی یاد کرده‌اند و از جای خالی‌اش نوشته‌اند. چند ماه بعد، دوستان و نزدیکانش برای زادروز بیست‌سالگی او بر سر مزارش جمع شدند. گل‌ها، بادکنک‌های سفید و مشکی و عکس‌های امیرمحمد، مزار را آراسته بود. حاضران به یاد او کیک بریدند و با تشویق و گرامی‌داشت یادش، تولدی را برگزار کردند که خودش هرگز به آن نرسید.