Azar Nasirpour Lichaei

آذر نصیرپور، زن ۵۲ ساله‌ای از رشت، از همان روزهای آغازین اعتراضات گفته بود که «حتی اگر جانم را از دست بدهم، خیابان را ترک نمی‌کنم». او سال‌ها در کرج زندگی می‌کرد، اما دلش همیشه در گیلان مانده بود؛ جایی که خانواده و بستگانش ساکن بودند و خودش تقریباً هر ماه به آنجا سر می‌زد. سه روز پیش از اعتراضات، برای سالگرد مادرش به لشت‌نشاء رفته بود. عصر پنجشنبه ۱۸ دی، آن‌ها از لشت‌نشاء راهی رشت شدند. آذر هیجان داشت و به اطرافیان می‌گفت مغازه‌ها را ببندید و به جمعیت بپیوندید. حوالی ساعت ۶:۳۰، موج مردم از خیابان‌های مختلف به سمت میدان شهرداری حرکت می‌کرد. آذر و همراهانش در خیابان سعدی بودند که نخستین نشانه‌های سرکوب را دیدند: گاز اشک‌آور، دود، فریاد. مریم که آسم داشت، به سختی نفس می‌کشید، اما آذر و دوستش با دود سیگار و سوزاندن شال‌ها تلاش می‌کردند اثر گاز را کم کنند. بعد از ساعت ۹، صدای شلیک از هر طرف بلند شد. چند نفر گلوله خوردند. مریم اصرار داشت برگردند، اما آذر و دوستش گفتند: «اگر قرار باشد بمیریم، همین‌جا می‌مانیم». حدود ۹:۳۰، تیراندازی شدیدتر شد و مردم در حال دویدن بودند. مریم دید که افراد مثل برگ پاییزی روی زمین می‌افتند. ناگهان دوست آذر نقش زمین شد و لحظه‌ای بعد خود آذر نیز. گلوله‌ای به صورت دوست آذر و یکی به ساق پای آذر اصابت کرده بود. دوستش هنوز نفس می‌کشید و چشم باز کرد. زن و مرد جوانی که از آنجا می‌گذشتند، برای کمک ایستادند و دوست مجروح را به بیمارستان گلسار رساندند. مریم دوباره به سمت آذر برگشت و دید نیروهای امنیتی با وانت در حال جمع‌آوری زخمی‌ها و جان‌باختگان هستند. چند جوان به کمک مریم آمدند و آذر را به پارکینگ عمومی نزدیک محل بردند؛ جایی که چند مجروح دیگر نیز پناه گرفته بودند. از ساختمان روبه‌رو ملافه‌ای پایین انداختند تا خونریزی‌ها را کنترل کنند. پای آذر را بستند، اما گلوله شریان اصلی را پاره کرده بود و خونریزی متوقف نمی‌شد. رهگذری دیگر کمک کرد تا آذر را به بیمارستان گلسار برسانند. اما درست جلوی درِ بیمارستان، به‌دلیل خونریزی شدید دچار ایست قلبی شد. احیا شد، اما هنگام انتقال به اتاق عمل سطح هوشیاری‌اش به‌شدت پایین آمد و امکان جراحی نبود. او را به آی‌سی‌یو بردند و بدن خسته‌اش تا ساعت چهار صبح ۱۹ دی مقاومت کرد، اما در نهایت جان سپرد. منبع آگاه می‌گوید که کادر درمان بیمارستان گلسار، اجازه ندادند نیروهای امنیتی وارد بیمارستان شوند. مجروحان را درمان کردند و پیکر جان‌باختگان را خودشان به باغ رضوان فرستادند تا خانواده‌ها با فشار و تهدید مواجه نشوند. آن شب نام دست‌کم ۲۰ کشته در بیمارستان ثبت شد. پیکر آذر حوالی ساعت ۵ صبح به خانواده تحویل داده شد و راننده آمبولانس او و دوستش را به محل خاک‌سپاری برد؛ جایی که پر از نیروهای لباس‌شخصی بود. پزشک معتمد خانواده برای هر دو گواهی فوت صادر کرد. آذر نصیرپور زنی بود که هیچ‌وقت خستگی‌هایش را به زبان نمی‌آورد؛ مادری که همیشه خودش را عقب نگه می‌داشت تا فرزندانش جلوتر بروند. سال‌ها سختی کشیده بود، اما هرگز بار مشکلات را روی دوش بچه‌هایش نگذاشت. روحیه‌ای شاد داشت؛ حتی در روزهای سخت. بلد بود خانه را روشن کند، انرژی بدهد، بخندد. به سلامت خودش اهمیت می‌داد، ورزش می‌کرد، تغذیه‌اش را کنترل می‌کرد؛ چون عاشق زندگی بود و می‌خواست همیشه آماده زیستن باشد. فقدان او برای خانواده‌اش، به‌ویژه فرزندانش، زخمی عمیق و ماندگار است. حالا جمله‌هایی که همیشه می‌گفت معنای دیگری پیدا کرده‌اند: «چرا باید جوان‌ها جانشان را بدهند؟» دلش برای نسل جوان می‌سوخت؛ برای زندگی‌هایی که هنوز فرصت شکوفایی پیدا نکرده بودند. او باور داشت که مردم حق دارند محترمانه زندگی کنند و برای همین ایستاد.