Ali Mohammad Moradi

علی‌محمد مرادی، ۲۶ ساله و اهل مرودشت، شهری از دل تاریخ ایران، بود. او نیز همچون میلیون‌ها ایرانی به خیابان آمد تا برای حقی که باور داشت از مردم گرفته شده است، فریاد بزند. علی‌محمد انسانی مهربان، مسئولیت‌پذیر و پرتلاش بود؛ جوانی که برای رسیدن به خواسته‌ها و ساختن آینده‌ای بهتر، از هیچ کوششی دریغ نمی‌کرد. با وجود سن کم، بسیاری از اهداف و آرزوهایش را با تلاش و پشتکار خود به دست آورده بود. او ورزشکار بود و چشمانی سبزرنگ داشت که در یاد و خاطره نزدیکانش ماندگار مانده است. در روز ۱۹ دی‌ماه، علی‌محمد هدف اصابت گلوله قرار گرفت. گلوله به گردن او برخورد کرد و جانش را گرفت. خانواده‌اش برای یافتن خبری از او به کلانتری‌ها و بیمارستان‌ها مراجعه کردند، اما سرانجام پیکر این جوان را در سردخانه یافتند. بنابر روایت‌های منتشرشده، به خانواده اجازه دفن او در گلزار آن شهر داده نشد و پیکر این جوان مرودشتی ساعاتی در خودرو نگهداری شد. سپس بامداد روز بعد، بدون اطلاع‌رسانی عمومی، به خاک سپرده شد. مراسم چهلم این جوان برومند بر سر مزارش برگزار شد؛ مراسمی که با حضور گسترده مردم، دوستان، آشنایان و هم‌شهریانی همراه بود که برای گرامی‌داشت یاد او و همدردی با خانواده‌اش گرد هم آمده بودند. شمار حاضران به اندازه‌ای بود که فضای آرامستان مملو از مردمی شد که برای زنده نگه داشتن یاد و نام این عزیز، حضور یافته بودند. همانند مراسم برخی دیگر از جاویدنامان، در این آیین نیز نمادهایی از آرزوهای ناتمام و زندگی نزیسته او به چشم می‌خورد. مراسم عقدی نمادین همراه با لباس‌های دامادی برگزار شد؛ نمادی از آینده‌ای که می‌توانست در انتظار این جوان باشد اما هرگز فرصت تحقق نیافت. حاضران با دست‌زدن و همراهی نوای سنج و دمام، یاد او را گرامی داشتند. فضای مراسم آمیزه‌ای از اندوه، احترام و یادآوری زندگی جوانی بود که در اوج آرزوها و امیدهایش از میان خانواده و دوستانش رفت. در آن روز، نام علی‌محمد مرادی بار دیگر بر زبان حاضران جاری شد و خاطره او در کنار جمعیتی که برای بزرگ‌داشتش گرد آمده بودند، زنده نگه داشته شد. در پایان، آن‌چه از علی‌محمد مرادی باقی مانده است، تنها نامی در یک فهرست یا روایتی از یک روز تلخ نیست؛ بلکه خاطره جوانی است که با مهربانی، پشتکار و امید به آینده در ذهن و قلب نزدیکانش جای گرفت. برای خانواده و دوستانش، او همچنان همان جوان ورزشکار، پرتلاش و خوش‌قلبی است که آرزوهای بسیاری برای زندگی در سر داشت. امروز، هربار که نام علی‌محمد مرادی در مرودشت بر زبان می‌آید، یاد انسانی زنده می‌شود که زندگی‌اش ناتمام ماند، اما خاطره حضورش در میان عزیزانش همچنان پابرجاست. گذر زمان شاید از تلخی این فقدان نکاهد، اما یاد او را در ذهن کسانی که دوستش داشتند زنده نگه خواهد داشت. مراد ویسی هنگام اعلام لیست جاویدنام‌ها گفت: «عزیز شماره ۱۸۶۰ ایران، فرزند ایران و جان‌فدایی ایران، جاویدنام علی‌محمد مرادی، مرودشت، عزیز.»