Hamid Reza (Mehran) Zare

Hamidreza Zare, also known as Mehran, was killed in Marvdasht, Fars province, during the nationwide anti-government protests in January 2026. His death was reported by the Human Rights Activists News Agency (HRANA), Iran Human Rights (IHRNGO) and Iran International’s memorial project. Iran International and IHRNGO give his date of death as Thursday, 8 January 2026 (18 Dey 1404). HRANA lists him as Hamid Zare, classifies his case as confirmed and records the date as 9 January. The circumstances of his death have not been made public. Rights groups report that security forces used assault rifles with live ammunition in Marvdasht during the protests.

در روزهایی که میلیون‌ها ایرانی برای فریاد زدن خواسته‌ها و حقوقی که نزدیک به ۴۷ سال از آنان دریغ شده بود، به خیابان‌ها آمدند؛ مردم مرودشت نیز هم‌صدا با دیگر شهرهای ایران به این خیزش سراسری پیوستند. مرودشت، شهری که نامش با تاریخ، شکوه و میراث ایران‌زمین گره خورده است؛ در آن روزها نیز همراه با دیگر شهرهای کشور، صدای اعتراض خود را به گوش همگان رساند. در میان مردمی که به خیابان آمده بودند، حمید زارع، که بسیاری او را با نام «مهران» می‌شناختند، نیز حضور داشت. آشنایانش از او به‌عنوان جوانی پرشور، نجیب و از فرزندان غیور مرودشت یاد می‌کنند؛ جوانی که نسبت به سرنوشت مردم و میهنش بی‌تفاوت نبود و باور داشت که آینده‌ای بهتر شایسته ایران و ایرانیان است. مهران کابینت‌ساز بود و با دستان خود برای خانواده‌اش روزی حلال به دست می‌آورد. او در کنار کار و تلاش، ورزشکاری شناخته‌شده در رشته‌ی وزنه‌برداری بود و در مسابقات مختلف، موفق به کسب مدال شده بود. پشتکار، نظم و روحیه‌ی رقابت‌جوی او، چه در محیط کار و چه در عرصه ورزش، از ویژگی‌هایی بود که اطرافیانش از آن یاد می‌کنند. مهران همچنین پدر یک پسر شش‌ساله بود و بخش مهمی از زندگی‌اش را صرف خانواده و آینده‌ی فرزندش می‌کرد. مهران در جریان اعتراضات ۱۸ دی‌ماه زخمی شد. بنا بر گزارش‌های منتشرشده، او ابتدا بر اثر ضربه باتوم از ناحیه سر آسیب دید، اما مأموران سرکوب به این نیز بسنده نکردند و همان‌جا با شلیک گلوله او را هدف قرار دادند. این جراحات جان مهران را گرفت و او جان باخت. خانواده‌اش در نخستین روزها از سرنوشت او بی‌خبر بودند و به آنان گفته شده بود که در بازداشت به سر می‌برد. اما سرانجام در ۲۱ دی‌ماه، پیکر بی‌جان او به خانواده تحویل داده شد و انتظار تلخ آنان به سوگی سنگین تبدیل شد. مراسم خاک‌سپاری مهران تحت تدابیر شدید امنیتی برگزار شد. با وجود تلاش‌هایی که برای پنهان ماندن ابعاد این رخداد صورت گرفت، نام و یاد او در میان مردم باقی ماند. در مراسم سالروز ۳۳ سالگی مهران، که بر مزار او و با حضور خانواده و نزدیکانش برگزار شد، فضای سنگینی از اندوه و دل‌تنگی حاکم بود. آن روز، فرزند شش‌ساله‌اش در کنار مزار پدر حضور داشت؛ کودکی که در میان اشک‌های جمع، شمع روی کیک تولد پدرش را خاموش کرد و لحظه‌ای کوتاه اما دردناک را رقم زد که در خاطر حاضران ماندگار شد. در این مراسم، مادر مهران نیز سخنانی بیان کرد که برای حاضران بسیار تأثیرگذار و جانکاه بود. او خود را «مادر همه جاویدنام‌ها» خواند و گفت: «اشک‌هایی که من می‌ریزم فقط برای پسرم نیست، بلکه برای تمام جاویدنام‌هاست که در روزهای ۱۸ و ۱۹ دی‌ماه، در مسیر آرمان‌هایشان جان خود را از دست دادند.» این مراسم در حالی برگزار شد که یاد مهران همچنان برای خانواده‌اش زنده است؛ یاد پدری مهربان، فرزندی زحمتکش، و جوانی که زندگی‌اش در میانه راه ناتمام ماند، اما نامش در دل نزدیکان و آشنایانش باقی مانده است. مراد ویسی در برنامه یاد جاویدنام‌ها گفت: «عزیز شماره چهارصدوپنجاه ایران، حمید زارع، سی‌ودو ساله، نوزده دی، مرودشت عزیز»