Fereydoun Mashhadi Hassanzadeh Pazandeh

فرزند ایران و جان‌فدای میهن، جاویدنام فریدون مشهدی حسن‌زاده پزنده، ۴۴ ساله، مردی اهل چالوس، دیپلمه و ماهی‌فروش بود. او روزهایش را در بازار ماهی می‌گذراند؛ نام فریدون تنها با کاری که انجام می‌داد گره نخورده است؛ مردم شهر او را با قلبی بزرگ و دستانی به یاد می‌آورند که برای دیگران گشوده بود. عصرها، هر زمان ماهیِ اضافه‌ای برایش باقی می‌ماند، آن را به خانه نمی‌برد. میان خانواده‌های نیازمند تقسیمش می‌کرد و می‌گفت: «من روزیِ خودم را گرفته‌ام؛ این سهم دیگران است.» پس از جدایی از همسرش، همهٔ زندگی‌اش در دختر کوچکش خلاصه می‌شد؛ دختری که با اوتیسم زندگی می‌کرد و تقریباً هیچ‌گاه از پدرش جدا نبود. حتی او را نزد مادربزرگش هم نمی‌گذاشت و می‌گفت: «غمگین می‌شود.» درِ خانه‌اش همیشه به روی دوستان و آشنایان باز بود و هر کس او را می‌شناخت، از ادب، معرفت و مهمان‌نوازی‌اش سخن می‌گفت. دو روز پیش از جان‌باختنش، به دیدار مادرش رفت. از سختی کار و زندگی گفت و هنگام خداحافظی، ناگهان برگشت و جمله‌ای بر زبان آورد که بعدها در ذهن مادرش ماندگار شد: «مادر، حلالم کن.» مادر بعدها بارها گفت: «کاش می‌دانستم چه در دلش می‌گذرد؛ نمی‌گذاشتم آن روز از خانه بیرون برود.» اندوه از دست دادن پسر، آن‌چنان بر او سنگین نشست که پس از شنیدن خبر، دچار سکته شد. فریدون در جریان اعتراضات دی‌ماه، برای نجات جان دیگران، به دلِ خطر رفت. شامگاه ۱۸ دی‌ماه، زمانی که خیابان‌های چالوس در میان ازدحام جمعیت، دود و صدای شلیک گلوله گرفتار شده بود، او در مقابل کلانتری چالوس حضور داشت. در میان هیاهوی تیراندازی و آشوب خیابان، نگاهش به زمین افتاد؛ جایی که پیکر خون‌آلود زنی بر کف خیابان افتاده بود و در نزدیکی او، فرد دیگری نیز زخمی و بی‌رمق بر زمین مانده بود. در آن لحظه، فریدون به جای دور شدن از خطر، قدم به سوی آن‌ها برداشت؛ انتخابی که نشان داد جان انسان دیگری برای او از امنیت خودش مهم‌تر بود. نخست برای کمک به افسانه رضویان پیش رفت و هدف گلوله قرار گرفت. با وجود زخمی شدن، عقب ننشست و این بار برای رساندن رامتین بزرگ‌مقام به نقطه‌ای امن تلاش کرد؛ تلاشی که با اصابت دو گلوله دیگر پایان یافت. او را به بیمارستان رساندند، اما به گفتهٔ نزدیکانش، به دلیل نرسیدن رسیدگی و مراقبت لازم، روز ۱۹ دی جان خود را از دست داد. خانواده، آخرین وداع را نیز آن‌گونه که شایسته عزیزشان بود، تجربه نکردند. سردخانه پر از پیکرهای خون‌آلود بود و در گورستان، جان‌باختگان را درون کیسه‌های پلاستیکی به خاک سپردند؛ خانواده‌ها حتی نتوانستند برای آخرین بار، بدن سرد عزیزانشان را در آغوش بگیرند یا لمس کنند. فریدون در آرامستان یوسف‌رضای چالوس، در کنار افسانه رضویان، رامتین بزرگ‌مقام، پسرعمه‌اش رضا عیسی‌پور، رضا کریمی و علی مرادی به خاک سپرده شد؛ اما حتی پس از خاک‌سپاری نیز رنج خانواده پایان نیافت. فشارهای امنیتی چنان ادامه پیدا کرد که آنان از حضور آزادانه بر مزارش نیز محروم شدند. شاید نام فریدون، بیش از هر چیز، با دستانش در یادها بماند؛ دستانی که روزی برای یاری نیازمندان گشوده شد و سرانجام برای نجات جان انسانی دیگر به خطر افتاد. فریدونِ دیروز و فریدونِ امروز، هر دو در برابر ستم ایستادند؛ یکی با گرز دادخواهی به جنگ بیداد رفت و دیگری با قلبی سرشار از انسانیت، در برابر بی‌رحمی ایستاد. هر دو نام را با انتخابی معنا کردند که فراتر از خویشتن بود؛ دفاع از دیگری، ایستادگی در برابر ظلم و ترجیح انسانیت بر آسودگی خود. فریدون‌ها، با همان دستانی که بخشیدند و نجات دادند، در یادها خواهد ماند؛ دستانی که آخرین گامشان را برای زندگی بخشیدن به دیگران برداشتند.