Mehran Tajdari

Shot in the neck by a bullet while 500 meters away from home with his mother, fell into his mother's arms, was taken to hospital where he went into a coma for a week before dying. Student at Iran University of Science and Technology with rank 300, studying Urban Planning Engineering. Buried in Behesht-e Zahra cemetery, section 112, row 91, number 34.

در میان انبوه ویدئوهایی که این روزها دست‌به‌دست می‌شوند، به بهشت زهرای تهران می‌رسم؛ چهل روز از رفتن مهران تاجداری گذشته است و جمعی از دوستان، هم‌کلاسی‌ها و نزدیکانش برای مراسم یادبود او کنار مزارش ایستاده‌اند. تصویر کمی تار است؛ انگار دوربین بیشتر از آن‌که بخواهد چهره‌ها را ثبت کند، می‌خواهد صداها را نگه دارد. صدای کف زدن در فضا می‌پیچد. چند بادکنک سیاه آرام از میان جمعیت جدا می‌شوند و به آسمان می‌روند. دوربین میان آدم‌ها حرکت می‌کند و سرانجام روی سنگ مزار مکث می‌کند. سنگی مشکی با نوشته‌های طلایی. «اینجا برای از تو نوشتن، فضا کم است…» کمی پایین‌تر نامش نوشته شده است: مهران تاجداری؛ فرزند مصطفی و زهره، دانشجوی کارشناسی ارشد دانشگاه علم و صنعت. نگاهم روی تاریخ تولدش می‌ماند: فقط ۲۶ سال داشت. عددی که روی سنگ قبر کوتاه به نظر می‌رسد، اما پشت آن سال‌ها زندگی، درس خواندن، تلاش و رؤیاهای ناتمام پنهان شده است. مهران، مهندسی شهرسازی خوانده بود و در کنار فعالیت حرفه‌ای در حوزه‌ی ساخت‌وساز و تأمین مصالح ساختمانی، برای ادامه‌ی تحصیل نیز تلاش می‌کرد. او در آزمون کارشناسی ارشد رتبه ۳۰۰ را به دست آورده بود و در سال ۱۴۰۴ وارد مقطع کارشناسی ارشد دانشگاه علم و صنعت ایران شده بود؛ این بار در رشته‌ی کارآفرینی نوین و دانشکده‌ی پیشرفت. هنوز ترم اولش به پایان نرسیده بود و فرصت چندانی برای نشستن روی صندلی‌های کلاس و ساختن خاطرات تازه در دانشگاه پیدا نکرده بود. سال‌هایی پیش رو داشت که می‌توانست در آن‌ها مسیر حرفه‌ای‌اش را ادامه دهد، تجربه‌های تازه‌ای به دست بیاورد و برای آینده‌ای که ساخته بود، قدم‌های بیشتری بردارد. اما زندگی مهران پیش از آن‌که فرصت کند این فصل تازه را زندگی کند، متوقف شد. برای رسیدن به آخرین روز زندگی مهران، باید به ۱۸ دی‌ماه برگردم؛ روزی که شاهزاده رضا پهلوی با حمایت از اعتراضات مردم ایران، از آن‌ها خواست صدای خواسته‌هایشان را به گوش همگان برسانند. مردم با شور و اشتیاق و امیدی کم‌سابقه به این فراخوان پاسخ دادند. جمعیت میلیونی در خیابان‌ها حضور پیدا کرد و صدای اعتراض از شهرهای مختلف ایران بلند شد. شعار «جاوید شاه»، «این آخرین نبرده، پهلوی برمی‌گرده» و «مرگ بر دیکتاتور» در خیابان‌ها و کوچه‌پس‌کوچه‌های کشور شنیده می‌شد. مردمی که به میدان آمده بودند، با صداهای مختلف اما با امیدی مشترک، خواهان تغییر و آزادی بودند. مهران هم مسیرش را انتخاب کرده بود. او در کنار هم‌وطنانش ایستاد و به جمعیتی پیوست که برای آینده‌ای متفاوت به خیابان آمده بودند. شاید آن روز، مثل بسیاری از جوانان دیگری که در میان جمعیت قدم برمی‌داشتند، به فردایی فکر می‌کرد که قرار بود در آن فرصت‌های بیشتری برای زندگی و ساختن داشته باشد. آینده‌ای که درس خواندن، کار کردن و تلاش‌هایش می‌توانست بخشی از آن باشد. اما خیابان‌ها، آن دو شب با سرکوبی خونین روبه‌رو شدند. نیروهای جمهوری اسلامی به سوی معترضان شلیک کردند و بسیاری از کسانی که با امید تغییر به خیابان آمده بودند، هدف گلوله قرار گرفتند. مهران تاجداری هم در میان آن‌ها بود. روز ۱۹ دی‌ماه، در محدوده‌ی خیابان سهیلیان در نارمک تهران، مهران هدف گلوله قرار گرفت. آن‌طور که در گزارش‌های منتشرشده آمده است، محل تیراندازی تنها حدود ۵۰۰ متر با خانه‌شان فاصله داشت. گلوله به ناحیه‌ی گردن او اصابت کرد و شاهرگش را درید. مهران به کما رفت و خانواده‌اش روزهای دشواری را در انتظار گذراندند؛ روزهایی که هر خبر می‌توانست بارقه‌ای از امید باشد و هر لحظه، ترس از دست دادن او را سنگین‌تر کند. شش روز گذشت. خانواده همچنان امیدوار بودند که مهران چشم باز کند و به زندگی برگردد؛ به دانشگاهی که تازه واردش شده بود، به کارش و به تمام روزهایی که هنوز می‌توانست پیش رو داشته باشد. اما این انتظار به بازگشت او ختم نشد. مهران در ۲۶ دی‌ماه ۱۴۰۴ جان باخت؛ هفت روز پس از آن‌که گلوله، مسیر زندگی‌اش را تغییر داد. در ویدئوی مراسم چهلم، دختری از میان جمعیت نامش را بلند صدا می‌زند: «فرزند ایران و جان‌فدای میهن، مهران تاجداری.» چند نفر دیگر نیز نامش را تکرار می‌کنند. انگار نمی‌خواهند سکوت قبرستان، آن را در خود فرو ببرد. در ویدئوی دیگری، مادرش میان جمعیت ایستاده است. صدایش آرام‌تر از آن چیزی است که از مادری در چهلم فرزندش انتظار می‌رود. رو به دانشجویان و دوستان مهران می‌گوید: «برای مهران گل بذارین روی صندلی دانشگاهش. بگین مهران جات خالیه.» چند لحظه سکوت برقرار می‌شود. اما سکوت دوام نمی‌آورد. دختری که ویدئو را ضبط می‌کند، میان گریه پاسخ می‌دهد: «چشم عزیزم.» همین دو کلمه‌ی کوتاه میان صدای گریه و همهمه‌ی جمعیت گم نمی‌شوند و تا پایان ویدئو در ذهن می‌مانند. دوربین پایین می‌آید و روی گل‌های کنار مزار می‌لغزد. بعد روی کتانی‌های مهران مکث می‌کند؛ کتانی‌هایی که روزی سفید بوده‌اند. حالا دیگر سفید نیستند. رد خون، رنگ دیگری به آن‌ها داده است و آن‌ها را به یادگاری خاموش از آخرین روز زندگی صاحبش تبدیل کرده است. باز صدای کف زدن بلند می‌شود. شعارها در فضای قبرستان می‌پیچند. کسی شاخه‌ی گلی روی مزار می‌گذارد. کسی اشک‌هایش را پاک می‌کند. آهنگی در پس‌زمینه پخش می‌شود و دوربین بار دیگر روی نام حک‌شده‌ی روی سنگ مزار مکث می‌کند. چهل روز گذشته است، اما در ویدئوها هنوز نام مهران تکرار می‌شود؛ میان صدای دست‌هایی که برایش به هم می‌خورند، میان اشک‌هایی که پنهان نمی‌شوند، میان دوستانی که بر مزارش جمع شده‌اند و میان مادری که تنها یک خواسته دارد: روی صندلی خالی پسرش در دانشگاه، شاخه‌ی گلی بگذارند و بگویند: «مهران، جات خالیه.»