Alireza Souri

جاویدنام علیرضا سوری، نوجوان ۱۷ ساله‌ی ورزشکار، اصالتاً اهل تویسرکان و ساکن محمدشهر کرج بود. این جاویدنام در شامگاه ۱۸ دی‌ماه ۱۴۰۴، در پی فراخوان رضا پهلوی، به اعتراضات مردمی و انقلاب ایرانیان در محمدشهر کرج پیوست. طبق گفته‌ی شاهدان، روبه‌روی کلانتری این شهر با گلوله‌ی مستقیم نیروهای جمهوری اسلامی که قلبش را هدف قرار داده بودند، جانش را فدای میهن کرد. مزدوران حکومت پیکر او را با خود بردند و برای تحویل آن به خانواده‌اش مبلغ ۷۰۰ میلیون تومان از آنان دریافت کردند. برادرش امیر، که او نیز ورزشکار و بدن‌ساز موفقی است، در صفحه‌ی شخصی‌اش عکس‌ها و ویدئوهایی از کودکی تا نوجوانی علیرضا منتشر کرده و بسیار از دلتنگی‌اش برای او نوشته است. او همچنین مراسم خاک‌سپاری و چهلمین روز درگذشت علیرضا را نیز به اشتراک گذاشته است. در یکی از پست‌های اینستاگرامش درحالی‌که عکس هادی چوپان را از دیوار باشگاه ورزشی پاک‌ می‌کند می‌گوید: «پهلوانی به مدال نیست…» این خانواده‌ی داغ‌دار مراسمی باشکوه همراه با عروسی نمادین برگزار کردند. آن‌ها با آوردن خنچه‌های عقد و کت‌وشلوار دامادی، سوگ خود را برای از دست دادن جوان ناکام‌شان نشان دادند؛ جوانی که آرزوی دیدن لباس دامادی بر تنش را داشتند اما حکومت خون‌خوار جمهوری اسلامی با بی‌رحمی تمام او را از آنان گرفت و آرزوهای خانواده را بر دل داغ‌دارشان باقی گذاشت. حاضران در مراسم چهلمین روز درگذشتش، در کنار خانواده‌ی این قهرمان، شعارهای ضدحکومتی سر دادند و حمایت خود را از راه و آرمانی که این نوجوان برای آن کشته شد، فریاد زدند. برادرش برای او نوشت: «چشمانی مظلوم اما دلی همچو شیر داشتی، دلتنگتم هم‌خونِ من.»