Mostafa Efati

جاویدنام مصطفی عفتی، شهروند ۴۶ ساله ساکن محمدشهر کرج در استان البرز، همسر و پدری فداکار بود که زندگی‌اش با عشق به خانواده و دغدغه‌ی آزادی ایران گره خورده بود. او پدر یک پسر ۱۸ ساله و یک دختر ۸ ساله بود؛ دو فرزندی که باید سال‌های آینده را در کنار پدرشان می‌گذراندند، از حضور و حمایت او بهره‌مند می‌شدند و با همراهی‌اش برای زندگی رؤیا می‌ساختند. مصطفی انسانی معترض و میهن‌دوست بود که نسبت به سرنوشت کشورش بی‌تفاوت نمی‌ماند. او در خیزش سراسری «زن، زندگی، آزادی» در سال ۱۴۰۱ نیز حضوری فعال داشت و مخالفت خود را با ساختار حاکم حفظ کرده بود. در دی‌ماه ۱۴۰۴، هم‌زمان با گسترش اعتراضات سراسری در ایران و در پی فراخوان شاهزاده رضا پهلوی، مردم در شهرهای مختلف به خیابان آمدند و خواسته‌های خود را برای تغییر و آینده‌ای آزادتر بیان کردند. مصطفی نیز در جریان این اعتراضات در محمدشهر کرج حضور داشت. شامگاه ۱۹ دی‌ماه ۱۴۰۴، نیروهای امنیتی جمهوری اسلامی به سوی او شلیک کردند. بر اساس روایت‌های منتشرشده، گلوله جنگی به شاهرگ اصلی پای او اصابت کرد و او بر اثر خونریزی شدید و نرسیدن به‌موقع کمک‌های پزشکی جان باخت. مصطفی به دست نیروهای امنیتی جمهوری اسلامی و عوامل سرکوبگرش کشته شد؛ مردی که از خانه بیرون رفت و دیگر بازنگشت، پدری که دو فرزندش را برای همیشه چشم‌انتظار گذاشت و همسری که ناگهان شریک زندگی‌اش را از دست داد. پس از کشته‌شدن مصطفی، خانواده‌اش به‌جای آنکه بتوانند در آرامش برای او سوگواری کنند، با فشارهای شدید امنیتی روبه‌رو شدند. مأموران آنان را تحت فشار گذاشتند تا روایت تحمیلی حکومت را بپذیرند، سکوت کنند و تعهدات موردنظر نهادهای امنیتی را امضا کنند. تحویل پیکر به پذیرش این روایت گره خورده بود و خانواده تهدید شدند که یا باید «هزینۀ گلوله» را بپردازند یا با خطر تحویل‌نگرفتن پیکر و دفن او در مکانی نامعلوم مواجه شوند. والدین سالخورده‌ی مصطفی و دیگر اعضای خانواده در میان اندوه و تهدید گرفتار شدند و برای تحویل‌گرفتن پیکر ناچار به سکوتی موقت شدند. آنان حتی برای وداع با عزیزشان نیز از فشار و اجبار در امان نماندند. سرانجام، پس از چند روز کارشکنی، پیکر مصطفی در ۲۳ دی‌ماه ۱۴۰۴ به خانواده تحویل داده شد و در بهشت زهرای تهران، به خاک سپرده شد. با وجود فشارهای امنیتی و حضور مأموران، مادر او در مراسم خاکسپاری سکوت را شکست و آشکارا اعلام کرد که فرزندش به دست جمهوری اسلامی کشته شده است. خانواده نیز تأکید کردند که مصطفی هیچ وابستگی‌ای به نهادهای حکومتی یا بسیج نداشته و مواضعش انتقادی بوده است. مادر داغدار، در لحظه‌ای سرنوشت‌ساز، حقیقت را درباره‌ی فرزندش بیان کرد و نشان داد که حتی زیر فشار و تهدید نیز نمی‌توان صدای دادخواهی را برای همیشه خاموش کرد. مصیبت خانواده در همین‌جا پایان نیافت. در ۲۵ دی‌ماه ۱۴۰۴، هم‌زمان با برگزاری مراسم سوم و ختم مصطفی، دایی او که به‌شدت تحت تأثیر این فقدان و فضای سنگین امنیتی قرار داشت، در کنار مزار مصطفی دچار ایست قلبی شد و جان باخت. خانواده‌ای که هنوز فرصت نیافته بود با کشته‌شدن مصطفی کنار بیاید، با فقدانی دیگر مواجه شد و اندوهی دوچندان را تجربه کرد. جاویدنام مصطفی عفتی، در جریان اعتراضات سراسری دی‌ماه ۱۴۰۴ به دست جمهوری اسلامی و عوامل سرکوبگرش کشته شد. سرگذشت او تنها روایت یک جان‌باختن نیست؛ روایت خانواده‌ای است که پس از فقدان عزیزش، برای تحویل پیکر و بیان حقیقت نیز تحت فشار قرار گرفت. شهادت مادر بر مزار فرزندش و ایستادگی او در برابر روایت تحمیلی، بخشی از تلاش خانواده برای زنده نگه‌داشتن حقیقت است.