Mehran Mozafari

شب است و خیابان خلوت. مهران موتور را روشن می‌کند و راه می‌افتد. برادرش پشت سر او نشسته و گوشی را طوری گرفته که هر دویشان در قاب باشند. کم‌کم سرعت می‌گیرند؛ نور چراغ‌های خیابان یکی‌یکی از روی صورت‌شان می‌گذرد و باد در موهایشان می‌پیچد. مهران چشم به مسیر دارد، اما هرازگاهی نگاهی به دوربین می‌اندازد و لبخندی از سر رضایت می‌زند. برادرش هم پشت سر او رو به دوربین است. در آن چند ثانیه، انگار هیچ‌چیز جز خیابان خلوت، صدای موتور، باد و لذت با هم بودن اهمیت ندارد؛ یکی از همان شب‌های معمولی زندگی و یکی از لذت‌های ساده‌ی دو برادر. موتور و موتورسواری برای مهران یکی از همین لذت‌های ساده‌ی زندگی بود؛ علاقه‌ای که ردش در بسیاری از عکس‌های به‌جامانده از او دیده می‌شود. با موتورهای مختلف، از قرمز و سیاه گرفته تا سفید، عکس داشت و با علاقه به موتورهایش رسیدگی می‌کرد، تمیزشان می‌کرد و برق می‌انداخت. آخرین موتورش یک هوندا CBR1000RR سفید بود؛ موتوری که مدت‌ها برای خریدنش برنامه‌ریزی کرده بود. مهران متولد ۱۹ اردیبهشت ۱۳۷۸، اهل داراب در استان فارس و ترک‌زبان بود. مجرد بود و با پدر و مادر و دو برادرش زندگی می‌کرد. مهندسی عمران خوانده بود و در همین رشته فعالیت می‌کرد. ورزش هم بخش مهمی از زندگی مهران بود؛ پرشور ورزش می‌کرد و شادابی و اندام ورزیده‌اش در میان جوانان داراب جلب توجه می‌کرد. شامگاه ۱۸ دی‌ماه ۱۴۰۴، هم‌زمان با اعتراضات در شهرهای مختلف ایران، مهران نیز در اعتراضات داراب حضور داشت. گزارش‌های منتشرشده درباره چگونگی کشته‌شدن او یکسان نیستند؛ در برخی روایت‌ها از شلیک نیروهای حکومتی و در برخی دیگر از ضربات باتوم نوشته شده است. اما آن‌چه در منابع حقوق‌بشری تأیید شده، جان‌باختن مهران در همان روز در داراب است. پس از جان‌باختن مهران، پیکرش را به خانواده تحویل ندادند. هفت روز برای پس‌گرفتن پیکر او پیگیری شد و در این مدت، تحویل آن را مشروط به اعلام «تشنج» یا «سکته» به‌عنوان علت مرگ کرده بودند؛ شرطی که پذیرفته نشد. سرانجام پس از یک هفته، حدود ساعت چهار بامداد پیکر مهران را تحویل دادند، اما تنها دو ساعت برای خاک‌سپاری فرصت تعیین کردند و گفته شده بود بیش از ۳۰ نفر نباید در مراسم حضور داشته باشند. خانواده ناچار شدند پیش از طلوع آفتاب، در سرمای صبحگاهی زمستان به قبرستان بروند. فرصتی برای یک وداع آرام نمانده بود؛ مادرش حتی مجال نکرد آن‌طور که می‌خواست با پسرش خداحافظی کند. با این حال، دوستان و آشنایانِ مهران، خانواده را تنها نگذاشتند و با وجود محدودیتی که برای تعداد حاضران تعیین شده بود، بسیاری خود را به مراسم خاک‌سپاری رساندند. مهران در تاریکی و زیر نور چراغ‌قوه‌ها به خاک سپرده شد. چهل روز بعد، کنار مزار مهران جمعیت زیادی گرد آمده بود. چند خودرو را با گل آراسته بودند و موتور سفید مهران، همراه چند موتور دیگر، روبان‌زده در مراسم بود. دوستانش سیاه پوشیده بودند و با دسته‌گل‌هایی در دست، در سوگ او می‌رقصیدند. میان جمعیت، خنچه عقدی هم برای مهران چیده بودند؛ جوان ۲۶ ساله‌ی که مجرد بود و فرصت داماد شدن پیدا نکرد. روی موتور سفید مهران، عکسی از او چسبانده بودند. مادرش به سمت موتور رفت، تصویر پسرش را بوسید و روی آن گل ریخت؛ موتوری که با علاقه مهران به موتورسواری و خاطرات بسیاری از او گره خورده بود، حالا نشانی از پسرش در کنار مزار بود.