Amir Hossein Nejat

امیرحسین نجات ۱۹ سال بیشتر نداشت، اما دست‌هایش شبیه دست‌های نوجوانی هم‌سن‌وسال خودش نبود. از ۱۴سالگی، هم‌زمان با درس خواندن، کار کرده بود و پنج سال کار و زحمت، رد خودش را روی دست‌هایش گذاشته بود؛ دست‌هایی که بعدها از آن‌ها به‌عنوان دست‌های «کارکرده و سیاه از رنج و زحمت» یاد شد. امیرحسین دیپلم فنی گرفته بود و مکانیک ماشین‌های سنگین بود. در داراب، میان رانندگان ماشین‌های سنگین، او را به‌عنوان مکانیکی قابل اعتماد می‌شناختند؛ جوانی که هنوز به بیست‌سالگی نرسیده بود، اما بخشی از زندگی بزرگسالی را خیلی زود تجربه کرده بود. با این همه، زندگی امیرحسین فقط میان ابزار و ماشین‌های سنگین نمی‌گذشت. عکس‌هایی از او مانده که در آن‌ها پشت میزی پر از وسایل نقاشی، قلم به دست، مشغول طراحی و نقاشی دیده می‌شود. به بدنسازی هم علاقه داشت، هرچند کار, فرصت ادامه‌ی جدی ورزش را از او گرفته بود. او را پسری پرانرژی و سرزنده به یاد می‌آورند؛ کسی که حضورش به خانه شور می‌داد. حتی از غذا خوردنش با خاطره یاد می‌کنند؛ آنقدر با اشتها غذا می‌خورد که تماشایش دیگران را هم به نشستن سر سفره ترغیب می‌کرد. حیاط خانه‌، جای یکی دیگر از دلبستگی‌های امیرحسین بود: کبوترهایش. برایشان خانه ساخته بود، آب و دانه‌شان را می‌داد و دلش می‌خواست روزی میان جوجه‌هایشان یک کبوتر کاملاً سفید داشته باشد. دلش می‌خواست روی کمرش هم تتوی شیر و اژدها بزند. مادرش گفته بود: «برو سربازی، برگرد، بزرگ‌تر که شدی بزن.» سربازی و آن تتو مانده بود برای بعد؛ برای سال‌هایی که امیرحسین گمان می‌کرد پیش رو دارد. شامگاه ۱۸ دی ۱۴۰۴، اعتراضات در داراب جریان داشت. امیرحسین نیز آن شب به خیابان رفت. در حوالی باغ ملی داراب و اداره‌ی مواد مخدر، نیروهای جمهوری اسلامی به معترضان شلیک کردند. امیرحسین هدف شلیک قرار گرفت؛ گلوله‌ی جنگی به سرش اصابت کرد و ساچمه‌ها کمر و بدنش را زخمی کردند. او در ۱۹ سالگی کشته شد. پس از کشته‌شدن امیرحسین، پیکرش پنج روز تحویل داده نشد. در این مدت، فشارهایی برای معرفی او به‌عنوان بسیجی وجود داشت؛ ادعایی که با مخالفت روبه‌رو شد. سرانجام بامداد ۲۳ دی، پیکرش را تحویل دادند. خاک‌سپاری، بامداد همان روز در آرامستان داراب، تحت نظارت نیروهای امنیتی برگزار شد و تنها حدود ۳۰ نفر از بستگان نزدیک اجازه‌ی حضور داشتند. ماه‌ها گذشت تا ۲۱ مرداد رسید؛ روزی که امیرحسین باید بیست‌ساله می‌شد. خانواده برای تولدش بر سر مزار او جمع شدند و کیکی برای بیست‌سالگی‌اش آوردند. مادرش کنار کتیبه‌ای که تصویر امیرحسین بر آن بود، نشست و بارها صورت پسرش را بوسید؛ بوسه‌هایی طولانی میان گریه و سوگواری برای پسری که تولد بیست‌سالگی‌اش از راه رسیده بود، اما خودش نبود. در حیاط خانه هم کبوترهای امیرحسین مانده بودند. بعد از کشته‌شدنش، میان جوجه‌هایشان دو جوجه‌ی یک‌دست سفید دیده می‌شد؛ همان کبوتر سفیدی که امیرحسین مدت‌ها انتظارش را می‌کشید. او دیگر نبود که آن‌ها را ببیند. پسری که زندگی را دوست داشت و هنوز برای «بعد»هایش نقشه داشت، در ۱۹ سالگی به خیابان رفت؛ برای فردایی بهتر و ایرانی که می‌خواست از نو ساخته شود، اما خودش سهمی از آن فردا نداشت.