Mohammad Jabbari

Azerbaijani compatriot from Karaj who stood alone and defenseless against security forces to protect others' lives. He did not flee or retreat; he used his body as a shield for others' lives. The regime's response was shooting from close range - a bullet from about one meter away that took his life. This murder was the result of one person's courage and a government's terror.

جاویدنام محمد جباری، متولد سال ۱۳۷۸، جوانی ۲۶ ساله و اهل دیزیچه‌ی اصفهان بود. او علاقه‌ای عمیق به ورزش داشت و فوتبال را عاشقانه دوست می‌داشت. محمد مانند بسیاری از جوانان ایران، برای ساختن یک زندگی معمولی و برخورداری از ابتدایی‌ترین حقوق انسانی خود تلاش می‌کرد؛ اما سرنوشت او در دی‌ماه ۱۴۰۴ برای همیشه تغییر کرد. با شدت‌گرفتن اعتراضات مردمی و انتشار فراخوان شاهزاده رضا پهلوی برای حضور در خیابان‌ها در روزهای ۱۸ و ۱۹ دی‌ماه، محمد نیز به جمع معترضان پیوست. شامگاه ۱۸ دی، هنگامی که نیروهای سرکوب به سوی مردم بی‌دفاع شلیک می‌کردند، او برای کمک به هم‌میهنانش در کنار آنان ایستاد. در همان شب، گلوله‌ی نیروهای سرکوب به کمرش اصابت کرد و جان جوانش را گرفت. پس از آن، خانواده‌ی جباری ده روز تمام در جست‌وجوی پیکر محمد عزیزشان بودند. سرانجام، پس از پرداخت «پول گلوله»، توانستند پیکر را تحویل بگیرند و او را در باغ رضوان اصفهان به خاک بسپارند. به‌دلیل فشارها و ملاحظات امنیتی، تصویر یا ویدیویی از مراسم خاک‌سپاری او شبکه‌های اجتماعی منتشر نشد. اما در روز ولنتاین، ویدیوهایی در فضای مجازی دست‌به‌دست شد که مزار محمد را پوشیده از ۶۰ شاخه گل سرخ نشان می‌داد؛ گل‌هایی که به بهانه‌ی روز عشق بر مزارش گذاشته بودند تا به او بگویند هنوز دوستش دارند، هنوز دلتنگش هستند و نامش را فراموش نخواهند کرد. محمد در شامگاه ۱۸ دی، همراه با سه جاویدنام دیگر به نام‌های مهدی نوری، حجت ملکی و علیرضا خاربو جان باخت. مردم دیزیچه این چهار جوان را قهرمانان شهر خود می‌دانند؛ جوانانی که نامشان با ایستادگی و آزادی‌خواهی این شهر گره خورده است. مراسم چهلم محمد و دیگر جان‌باختگان دیزیچه در کنار یکدیگر در باغ رضوان اصفهان برگزار شد. خانواده‌ها‌، تصاویر عزیزانشان را با گل آراستند و با خواندن سرود «ای ایران»، این پیام را به گوش همگان رساندند که فرزندانشان برای ایران، برای آزادی و برای آرزوی ساختن سرزمینی آباد جان فدا کرده‌اند. بر مزار این عزیزان، نوای ساز و دهل طنین‌انداز شد؛ نوایی که این‌بار نه برای جشن، بلکه برای سوگی بزرگ نواخته می‌شد و اندوهی را روایت می‌کرد که در تار و پود یک شهر ریشه دوانده.