Mehdiyar Moshtaghi Rashidi

Javidnam Mahdiar Mushtaqhi He was a resident of Gilavand and was killed in Tehran. He was a worker at an oil change shop. His father was also a war veteran and had given his life for this country, now his son has also given his life for this country.

مهدیار این جمله را با لبخند و شوقی کودکانه بر زبان آورد. شب یلدا بود و تازه فهمیده بود که خواهرش باردار است. در فیلمی که از او به یادگار مانده، از خوشحالی در پوست خود نمی‌گنجد. شاید هیچ‌کس در آن لحظه تصور نمی‌کرد این چند کلمه، سال‌ها بعد به یکی از دردناک‌ترین یادگارهای او تبدیل شود. مهدیار مشتاقی جوانی بود که زندگی را دوست داشت و برای آینده‌اش تلاش می‌کرد. اهل مشهد و بزرگ‌شده گیلاوند دماوند بود. در دانشگاه خاتم حقوق می‌خواند و هم‌زمان در یک تعویض روغنی کار می‌کرد تا روی پای خود بایستد و آینده‌اش را بسازد. به گفته مادرش، پسری مهربان، مسئولیت‌پذیر و دلسوز بود؛ کسی که از خوشحالی دیگران خوشحال می‌شد و امید و انگیزه بخش جدایی‌ناپذیر شخصیتش بود. اما شامگاه ۱۹ دی‌ماه ۱۴۰۴، زندگی مهدیار در نوزده سالگی متوقف شد. او در محله هفت‌حوض نارمک تهران هدف شلیک مستقیم گلوله‌های جنگی نیروهای سرکوب‌گر جمهوری اسلامی قرار گرفت. گلوله‌ها از ناحیه پهلو و کمر به او اصابت کردند و جانش را گرفتند. خانواده مهدیار پس از جان‌باختن او نیز با رنجی دیگر روبه‌رو شدند. پیکر او به مدت پنج روز در اختیار نهادهای حکومتی باقی ماند و خانواده در این مدت در بی‌خبری و نگرانی به سر بردند. سرانجام پیکر او پس از اخذ ضمانت‌های سنگین و تحت فشارها و تهدیدهای امنیتی به خانواده تحویل داده شد. آن‌ها ناچار شدند عزیزشان را در روستایی از توابع گیلاوند به خاک بسپارند؛ در شرایطی که حتی حق برگزاری آزادانه مراسم سوگواری نیز از آنان گرفته شده بود. مهدیار نه چهره‌ای سیاسی بود و نه در پی قهرمان شدن. جوانی بود که درس می‌خواند، کار می‌کرد، کنار خانواده‌اش می‌خندید و برای آینده برنامه داشت. او، مانند هزاران جوان دیگر، تنها زندگی‌ای معمولی می‌خواست؛ زندگی‌ای که در آن بتوان با امید درس خواند، کار کرد، برای فردا برنامه‌ریزی کرد و بی‌هراس از خشونت، آینده را تصور کرد. همان حق ساده‌ای که بسیاری از جوانان ایران برایش به خیابان آمدند. اما شامگاه ۱۹ دی، گلوله‌های جنگی این حق را از مهدیار گرفتند و زندگی معمولی‌ای را که در حال ساختنش بود، ناتمام گذاشتند.