Ataollah Ebrahimpour Ghaziyani

شامگاه ۱۸ دی ۱۴۰۴، محله نارمک تهران صحنه یکی از شلوغ‌ترین تجمعات اعتراضی بود. ویدیوهای منتشرشده از آن شب نشان می‌دهد که از حوالی ساعت هفت عصر تا نزدیک ۹ شب، صدای تیراندازی، انفجار گاز اشک‌آور و فریاد معترضان در خیابان‌ها پیچیده بود. نیروهای سرکوب تلاش می‌کردند جمعیت را متفرق کنند اما شاهدان می‌گویند مردم از کوچه‌ها و ساختمان‌ها به خیابان می‌آمدند و بسیاری از ساکنان محل، در خانه‌هایشان را برای پناه دادن به معترضان باز گذاشته بودند. در میان کسانی که آن شب به خانه‌ای پناه بردند، مردی بود که دیگر زنده از آن خانه بیرون نیامد؛ عطا ابراهیم‌پور قاضیانی. بر اساس اطلاعات منتشرشده، عطاءالله ابراهیم‌پور قاضیانی، شهروند ۴۲ ساله اهل و ساکن تهران، در جریان اعتراضات ۱۸ دی در نارمک با شلیک مستقیم نیروهای حکومتی کشته شد. نزدیکان او می‌گویند چهار گلوله جنگی به بدنش اصابت کرده بود؛ گلوله‌هایی که قلب، شانه، ساق پا و مچ دستش را هدف گرفتند. عطا در مرکز خرید اندیشه عروسک‌فروشی داشت. مردی متاهل و پدر دو دختر خردسال بود؛ دختری یک‌ساله و دختری هفت‌ساله. خانواده و نزدیکانش او را انسانی آرام، خانواده‌دوست و سخت‌کوش توصیف می‌کنند که بیشتر از هر چیز نگران امنیت و آرامش همسر و فرزندانش بود. آن شب حوالی ساعت ۸:۲۰ به خانه برگشته بود اما به دلیل ازدحام جمعیت، خودرویش را یک میدان دورتر پارک کرده بود. ساعاتی بعد، حدود ۱۰ شب، او و همسرش تصمیم می‌گیرند برای جابه‌جا کردن ماشین از خانه خارج شوند؛ با این تصور که خیابان‌ها خلوت‌تر شده است. در مسیر رسیدن به خودرو، ناگهان تیراندازی آغاز می‌شود. به گفته شاهدان، نخستین گلوله‌ها از بالای یکی از ساختمان‌ها شلیک شد و به پا و کتف عطا اصابت کرد. همسرش تلاش می‌کند او را از محل دور کند اما در همان فاصله دو گلوله دیگر نیز شلیک می‌شود. همسرش بعدتر گفته بود تا پیش از اصابت گلوله‌های آخر، عطا هنوز زنده بود و مدام می‌گفت: «سوختم، سوختم.» او را به خانه‌ای در همان حوالی منتقل می‌کنند؛ خانه‌ای که تعدادی دیگر از معترضان نیز در آن پناه گرفته بودند. فضای بیرون همچنان ناامن بود و نیروهای امنیتی در خیابان‌ها حضور داشتند. در آن خانه، زنی که پرستار بود همراه دیگران تلاش می‌کند خون‌ریزی را متوقف کند؛ با کمربند، پارچه و هر وسیله‌ای که در دسترس داشتند. اما شدت جراحات و آسیب به شریان‌های اصلی، فرصت زیادی باقی نگذاشته بود. پس از فروکش‌کردن درگیری‌ها، یکی از حاضران همراه همسر عطا او را به بیمارستان انصاری نارمک می‌رساند. پزشکان اما اعلام می‌کنند حدود ۲۰ دقیقه پیش جان خود را از دست داده است. پیکرش به اتاقی در بیمارستان منتقل شده بود؛ اتاقی که به گفته همسرش، اجساد کشته‌شدگان روی هم قرار گرفته بودند. خانواده عطا می‌گویند روند تحویل پیکر با فشار و سخت‌گیری همراه بوده است. به گفته نزدیکانش، ماموران از خانواده درخواست «حق تیر» کرده بودند؛ موضوعی که خانواده زیر بار آن نرفت. با وجود فشارها و طولانی شدن روند اداری، سرانجام دو روز بعد پیکر او را از کهریزک تحویل گرفتند و در قطعه ۲۰۳ بهشت زهرا به خاک سپردند.