Ilya Dehghani Sanij

این‌ها آخرین کلماتی بودند که ایلیا روی تخت بیمارستان به پدرش گفت؛ جمله‌ای که بعدها بر سنگ مزارش حک شد و بارها در صفحه‌های مجازی دست‌به‌دست گشت. ایلیا دهقانی سانیج، متولد ۴ مرداد ۱۳۸۵، جوانی ۱۹ساله و اهل تهرانپارس بود. به‌تازگی دورهٔ تخصصی آرایشگری را به پایان رسانده بود و خود را برای ورود به بازار کار آماده می‌کرد. در خانواده‌ای چهارنفره، کنار پدر، مادر و تنها خواهرش بزرگ شده بود و نزدیکانش از او به‌عنوان جوانی مهربان، خانواده‌دوست و امیدوار به آینده یاد می‌کنند. تنها چند ساعت پیش از آن گفت‌وگو، خیابان‌های تهرانپارس مملو از جمعیتی بود که به فراخوان شاهزاده رضا پهلوی برای شرکت در اعتراضات پاسخ داده بودند. این منطقه در شب‌های ۱۸ و ۱۹ دی، یکی از کانون‌های اصلی اعتراضات تهران بود؛ جایی که نیروهای امنیتی جمهوری اسلامی برای سرکوب معترضان، به شلیک مستقیم روی آوردند و آن دو شب را به یکی از خونین‌ترین شب‌های اعتراضات در تهران تبدیل کردند. شامگاه ۱۹ دی‌ ۱۴۰۴، ایلیا نیز در میان همان جمعیت، هدف گلولهٔ جنگی شلیک‌شده از سوی یک تک‌تیرانداز قرار گرفت. گلوله به گردنش اصابت کرد و شدت جراحت به حدی بود که به‌طور کامل قطع نخاع شد. او را به بیمارستان رساندند و پزشکان بلافاصله برای نجات جانش دست‌به‌کار شدند. دقایقی بعد، هنگامی که یکی از اعضای کادر درمان او را برای انتقال به اتاق عمل آماده می‌کرد و هنوز هوشیار بود، پیش از آن‌که ماسک اکسیژن روی صورتش قرار بگیرد، آرام زمزمه کرد: «ما هم به اون‌جایی که می‌خواهیم می‌رسیم/ رویامون رو زندگی می‌کنیم دلِ سیر/ ما تو اوج جوونی بی‌حسیم/ گور بابای فردایی که نرسید.» گلوله آسیب جبران‌ناپذیری به نخاع ایلیا وارد کرده بود. نزدیک به یک هفته، او برای زنده‌ماندن جنگید و خانواده‌اش روزهای سختی را میان بیم و امید در بیمارستان پشت سر گذاشتند. هر خبر تازه، امیدی برای ادامهٔ زندگی او بود و هر ساعت انتظار، نگرانی دیگری را به همراه می‌آورد. اما سرانجام، روز پنجشنبه ۲۵ دی‌ماه ۱۴۰۴، تلاش پزشکان بی‌نتیجه ماند و ایلیا بر اثر شدت جراحات جان باخت. پیکر او در قطعه ۱۰۵ بهشت‌زهرای تهران به خاک‌سپرده شد. مراسم خاک‌سپاری و چهلمش با حضور گسترده خانواده، دوستان و مردم برگزار شد. در چهلم او، بادکنک‌ها به آسمان فرستاده شدند، پرنده‌ها آزاد شدند و حاضران با شعارهایی چون «این گل پرپر شده، هدیه به میهن شده» و «باشرف، باشرف» یادش را گرامی داشتند. چند هفته بعد نوروز از راه رسید؛ اما برای پدر و مادر ایلیا، آغاز سال دیگر معنای گذشته را نداشت. آن‌ها سفره هفت‌سین را کنار مزار پسرشان چیدند و لحظه تحویل سال را همان‌جا، کنار او، آغاز کردند. چند ماه بعد، در چهارم مرداد ۱۴۰۵، خانواده و دوستدارانش بیستمین سالروز تولد ایلیا را کنار مزارش، با کیک، بادکنک‌های سفید و قرمز و شاخه‌های گل برگزار کردند؛ مزاری که بر سنگ آن، آخرین یادگار ایلیا برای پدرش حک شده است: «خیالت راحت، دوستت‌دارم…»