Ali Jafari Ghodsi Pahmadani

علی جعفری، 31 ساله از صائین‌قلعه بود؛ مردی جوان با خنده‌ای که زود روی لب می‌نشست و زودتر از هر حرفی، آدم‌ها را به خودش نزدیک می‌کرد. لیسانس داشت و مدتی در یک شرکت در صائین‌قلعه کار کرده بود؛ اما وقتی در اعتراض به پرداخت‌نشدن حقوقش ایستاد، کارش را از دست داد. بعد از آن، در نمایشگاه ماشین مشغول شد. زندگی برای علی همیشه آسان پیش نرفته بود، اما انگار بلد بود با سختی کنار بیاید و همچنان خوش‌رو بماند. پانزده‌ساله بود که مادرش را از دست داد. شاید از همان سال‌ها بود که معنای خانواده برایش شکل دیگری پیدا کرد؛ چیزی عمیق‌تر از یک نسبت خانوادگی. بعدها که خودش پدر شد، تمام آن‌چه از مهر در وجودش مانده بود، به دو دختر کوچکش رسید؛ یکی سه‌ساله و دیگری تنها یک‌سال‌ونیمه. بیشتر از همه، دلش برای ملوا، دختر بزرگ‌ترش، می‌رفت. برای آینده‌شان آرزو داشت. می‌خواست دخترهایش خوش‌بخت شوند؛ می‌خواست زندگی برای آن‌ها چیزی فراتر از آن‌چه خودش دیده بود باشد. برای برادرش هم همین را می‌خواست. انگار بخشی از امیدهای خودش را برای آینده، در زندگی آدم‌هایی که دوست‌شان داشت گذاشته بود. علی را در شهر با همین چیزها به یاد می‌آورند؛ با خوش‌خنده بودنش، با معرفتش، با روی خوشش، با غیرتش و با رفاقت‌هایی که در گوشه‌گوشه‌ی شهر ساخته بود. دل بزرگی داشت و آدم‌ها او را می‌شناختند. با خیلی‌ها رفیق بود و خیلی‌ها او را رفیق خودشان می‌دانستند. علایقش ماشین بود، فوتبال، ورزش و آن شور ساده‌ای که جوانی را از روزهای معمولی جدا می‌کند. اما نوزدهم دی، شبی نبود که مانند دیگر شب‌ها تمام شود. حدود ساعت هشت و نیم شب، علی مقابل دفتر امام جمعه بود. در همان‌جا، گلوله‌ای به سرش اصابت کرد. بعدها هویت فردی که به او شلیک کرده بود نیز مشخص شد؛ از کارکنان شهرداری صائین‌قلعه. آن شب، برای علی دیگر راهی به خانه نماند. پیکرش دو روز در سردخانه ماند و پس از طی مراحل پزشکی قانونی، با تعهد تحویل خانواده شد. دو روز؛ دو روزی که برای نزدیکانش احتمالاً به اندازه‌ی سال‌ها کش آمد. و بعد، نوبت وداع رسید. در شهری که فضای امنیتی بر آن سایه انداخته بود، خانواده حتی برای برگزاری مراسم خاک‌سپاری نیز با فشار و محدودیت روبه‌رو بود. اما خبر رفتن علی، درهای خانه‌ها را به روی خیابان باز کرد. صدها نفر آمدند. آمدند تا جوانی را بدرقه کنند که می‌شناختند، با او رفاقت داشتند، در خیابان دیده بودند، حرف زده بودند، خندیده بودند و بخشی از زندگی روزمره‌ی شهر را با حضورش به یاد می‌آوردند. جمعیت، با وجود تمام محدودیت‌ها، برای وداع ایستاد. و علی به خاک‌سپرده شد؛ در صائین‌قلعه، همان شهری که سال‌ها در کوچه‌ها و خیابان‌هایش خندیده بود و آدم‌هایش او را می‌شناختند. اما در میان آن جمعیت، دو کودک هنوز معنای رفتن پدرشان را نمی‌دانستند. یکی سه‌ساله بود. دیگری تنها یک سال و نیم. برای آن‌ها، پدر باید از راه می‌رسید. باید در را باز می‌کرد. باید صدایش می‌زدند. شاید سال‌ها بعد، ملوا از پدرش بپرسد؛ از مردی که عاشقش بود، از خنده‌هایش، از دست‌هایی که او را در کودکی بغل می‌کرد، و از آرزویی که برای خوشبختی دخترش داشت. آن روز شاید کسی برایش بگوید: پدرت جوان بود. خوش‌رو بود. رفیق بود. اما بیشتر از همه، تو و خواهرت را دوست داشت. رفت برای آزادی‌خواهی در یک راهپیمایی ساده و مسالمت‌آمیز اما…