Zahra Azadpour

جاویدنام زهرا آزادپور، فوتبالیست ۲۷ ساله و اهل کرج بود. زهرا بازیکن تیم بانوان مهرگام پردیس بود که پیش از این نیز به تیم ملی دعوت شده و سابقه‌ی بازی در تیم‌های صبا و آذرخش را در کارنامه داشت. این دختر قهرمان، علاوه بر فوتبال، به موتورسواری و کوه‌نوردی نیز علاقه‌مند بود و صعود به قله‌های دماوند و اسپیلت را در کارنامه‌ی کوه‌نوردی خود ثبت کرده بود. او که هوادار سرسخت استقلال بود، رویای بازی در این تیم را در سر می‌پروراند؛ رویایی که در ۱۹ دی‌ماه ۱۴۰۴ برای همیشه خاموش شد. این قهرمان وطن، در دومین شب فراخوان رضا پهلوی برای حضور اعتراضی مردم در خیابان‌ها، به جمعیت معترض و انقلاب ایرانیان در کرج پیوست. در بسیاری از خبرگزاری‌ها، بدون ذکر جزئیات آمده است که او با اصابت تیر جنگی توسط نیروهای سرکوبگر جمهوری اسلامی کشته شد. خانواده‌اش پس از سه روز بی‌خبری و نگرانی، پیکر او را پیدا کرده و برای خاک‌سپاری به اسلام‌شهر منتقل کردند. زهرا آزادپور، این جاویدنام وطن، در تمام عمر کوتاه اما پربارش لحظه‌ای از تلاش بازنایستاد. او چون کوه استوار بود و برای رسیدن به رویاهای بی‌شمارش از هیچ کاری شرم نداشت. به گفته‌ی خودش برای امرار معاش در اسنپ کار می‌کرد و حتی جوشکاری نیز انجام داده بود. بازیکنی که برای تیم‌های باشگاهی و ملی کشورش بازی کرد، اما هیچ‌گاه از سوی دولت آن‌چنان حمایت نشد که دغدغه‌ی گذران زندگی نداشته باشد و بتواند تنها به پیشرفت در زمین فوتبال بایندیشد. زهرا همانند حضورش در زمین فوتبال، در تمام زندگی نیز به دنبال رویاهایش دوید. او در آخرین رویای جمعی، همراه با هم‌وطنانش در خیابان ایستاد و فریاد زد؛ اما حکومت، مانند همیشه، نه‌تنها حامی او و مردمش نبود، بلکه این‌بار پاسخ زهرا و زهراهای این سرزمین را با گلوله داد. پیکر پاک این قهرمان وطن در اسلام‌شهر با حضور انبوه جمعیت و خانواده‌ی داغ‌دارش، به خاک ایران سپرده شد. دوستان و خانواده، لباس تیم فوتبالش را در شیشه‌ای گذاشته و برای گرامی‌داشت یاد او بر مزارش آوردند. آنان با شعارهای ضدحکومتی و موسیقی، اعتراض و نفرت خود را از حکومتی که جان عزیزشان را گرفت، به دنیا نشان دادند.