Vazir Abdollahi

وزیر عبدالهی ۴۵ سال داشت؛ کارگر فنی و ساختمانی بود و از همین راه زندگی خود، همسر و دخترش را تأمین می‌کرد. اصالتش به منطقه‌ی عنبران نمین در استان اردبیل می‌رسید؛ از جامعه‌ی تالش‌زبان و سنی‌مذهب آن منطقه بود، اما مانند بسیاری که برای پیدا کردن کار و ساختن زندگی راهی شهرهای بزرگ‌تر می‌شوند، به حاشیه‌ی کرج مهاجرت کرده بود. آنجا در کنار همسر و تنها فرزندش، بیتا، زندگی می‌کرد؛ دختری ۱۵ ساله که در مقطع دبیرستان درس می‌خواند. نوشته‌هایی که بیتا پس از جان‌باختن پدرش منتشر کرده، از رابطه‌ی نزدیک وزیر با تنها دخترش حکایت می‌کند. بیتا او را با همان صمیمیتی که میانشان بود، «بابا وزیر نازم» صدا می‌زند و از مهربانی و «قلب پاک» پدرش می‌نویسد. برای دختری که تمام ۱۵ سال زندگی‌اش را با حضور او گذرانده، وزیر همان «قهرمان بچگی‌ها» است هنوز؛ پدری که حالا جای خالی‌اش را با یک جمله‌ی ساده توصیف می‌کند: «بابا کاش پیشم بودی، کاش بازم تو برای من گل می‌گرفتی، نه من برای تو.» شامگاه پنجشنبه ۱۸ دی‌ماه ۱۴۰۴، هم‌زمان با اعتراضات مردمی در خرمدشت کرج، وزیر نیز به معترضان در خیابان پیوست. بر اساس اطلاعات موجود، در جریان اعتراضات از فاصله‌ی نزدیک با گلوله‌ی جنگی هدف قرار گرفت و یکی از گلوله‌ها به ناحیه‌ی گردن و شاهرگ او اصابت کرد. شدت جراحت و خون‌ریزی به اندازه‌ای بود که فرصت نجاتش فراهم نشد و وزیر جان باخت. پس از جان‌باختن، پیکرش به پزشکی قانونی کرج منتقل شد. بر اساس گزارش‌های منتشرشده، تحویل پیکر او با فشارها و محدودیت‌های امنیتی همراه بود و برای تحویل آن، شروطی از جمله سکوت درباره‌ی نحوه‌ی جان‌باختن، خودداری از مصاحبه با رسانه‌های خارج از ایران و برگزار نکردن تجمع در کرج مطرح شده بود. در نهایت پیکر وزیر تحت تدابیر امنیتی از کرج به استان اردبیل منتقل شد تا در زادگاهش به خاک‌سپرده شود. مراسم چهلم و یادبود او نیز با محدودیت‌های امنیتی و حضور بستگان نزدیک در روستای کُلُش (گلشن) برگزار شد. وزیر سال‌ها پیش برای کار و تأمین زندگی از عنبران راهی کرج شده بود؛ شهری که محل کار و زندگی او شد و سرانجام در ۱۸ دی همان‌جا جانش را گرفتند. پس از آن، پیکرش راه بازگشت به سرزمینی را در پیش گرفت که سال‌ها پیش برای ساختن زندگی از آن کوچ کرده بود؛ این بار نه برای دیداری کوتاه، که برای همیشه. مزار وزیر در روستای کُلُش، در دامنه‌ی کوهستانی در بخش عنبران شهرستان نمین قرار دارد. در تصاویر به‌جامانده از مزار، زمین خلوت است و قبرها هنوز سنگ مزار ندارند؛ تپه‌هایی از خاک که بالای هرکدام سنگی ساده گذاشته شده است. بالای مزار وزیر نیز سنگی قرار دارد که روی آن با ماژیک تنها یک کلمه نوشته‌ شده: «بابا».