Amir Hossein Ahmadi Sharif

فرزند ایران و جان‌فدای میهن، امیرحسین احمدی شریف، جوان ۲۴ ساله اهل کرج بود؛ متولد ۸ آذر ۱۳۸۰. او یک خواهر بزرگ‌تر از خود داشت و روزهای زندگی‌اش را با کار در یک فروشگاه لوازم ورزشی، به‌عنوان انباردار، می‌گذراند. امیرحسین را نزدیکانش پسری مهربان، مسئول و دلسوز توصیف می‌کنند؛ جوانی که بخشی از وقت خود را صرف مراقبت از پدرش می‌کرد. هفته‌ای یک‌بار مرخصی می‌گرفت تا او را برای انجام دیالیز همراهی کند. سه ماه پیش از جان‌باختنش، توانسته بود اولین خودروی زندگی‌اش را بخرد؛ همان چیزی که خودش می‌خواست: یک پراید سفید ۱۱۱. برای خریدنش تلاش کرده بود و قسط‌هایش را خودش می‌پرداخت. تا پیش از خرید ماشین، انگیزه چندانی برای گرفتن گواهینامه نداشت، اما بعد از آن با شوق به دنبال گرفتن آن رفت؛ رؤیایی ساده که هنوز به آن نرسیده بود. در شامگاه ۱۹ دی‌ماه، در جریان اعتراضات در طالقانی شمالی کرج، امیرحسین با اصابت گلوله به پیشانی جان باخت. به گفته نزدیکانش، او در آن لحظه دو سنگ در دست داشت؛ اما پیش از آنکه بتواند آن‌ها را پرتاب کند، هدف گلوله قرار گرفت. جوانی که در برابر سلاح، اعتراض و فریاد خود را همراه داشت. پس از زخمی شدن، یکی از آشنایانش او را به بیمارستان کسری رساند، اما پزشکان اعلام کردند که او در همان لحظه جان خود را از دست داده بود. خانواده برای تحویل پیکر او تحت فشار قرار گرفتند و شرط دفن در بهشت علی اشتهارد به آنها اعلام شد؛ اما سرانجام با کمک یکی از آشنایان، پیکر امیرحسین در گلزار کلاک بالا به خاک سپرده شد. مراسم خاک‌سپاری او در فضایی همراه با حضور نیروهای امنیتی و محدودیت‌های شدید برگزار شد. به خانواده گفته شده بود که اجازه برگزاری مراسم یا انتشار اعلامیه ندارند و در صورت سر دادن شعار در آرامستان، پیکر او را خواهند برد. امیرحسین رفت، اما برای خانواده و دوستانش، خاطره جوانی که با عشق به پدر، تلاش برای ساختن آینده و آرزوهای کوچک خودش زندگی می‌کرد، همچنان باقی مانده است؛ جوانی که حتی فرصت نشستن پشت فرمان همان خودرویی را که با شوق خریده بود، پیدا نکرد.