Mohammad Maghsoudfar

محمد مقصودفر، متولد مرداد ۱۳۵۶، اهل اصفهان و ساکن ملک‌شهر بود. او پدر دو فرزند و کارگر بخش خصوصی در عسلویه بود. نزدیکان، او را انسانی مهربان، شوخ‌طبع و دوست‌داشتنی توصیف می‌کنند. همسرش در پست‌های اینستاگرام بارها از محبت او، عشقش به خانواده و دشواری‌های روزهای پس از نبودنش سخن گفته است. بنابر روایت آشنایان، در شب ۱۸ دی‌ماه، محمد از خانه بیرون آمد تا برای دخترش که دچار آبسه‌ی دندان شده بود دارو تهیه کند. در مسیر، او به جمعیتی از مردم که به فراخوان اعتراضی پاسخ مثبت داده بودند، برخورد کرد و محمد نیز به آن‌ها پیوست. به گفته‌ی شاهدان، او در طول مسیر بارها از امید به پیروزی اعتراضات سخن گفته بود. حدود ساعت ۱۰ شب در خیابان مفتح ملک‌شهر، یک کپسول گاز اشک‌آور از سوی نیروهای سرکوب به‌سمت معترضان پرتاب شد که محمد آن را به‌سمت همان نیروها بازگرداند. لحظاتی بعد تیری شلیک شد و محمد بر زمین افتاد. گلوله به پای او اصابت کرده و رگ اصلی پایش را پاره کرد. به گفته‌ی آشنایان، اطرافیان ابتدا پیکر مجروح او را به یک مجتمع مسکونی نزدیک همان منطقه بردند و سپس به درمانگاه منتقل کردند، اما شدت خون‌ریزی به حدی بود که پزشکان موفق به احیای او نشدند و محمد جان خود را از دست داد. پس از تأیید پزشک مبنی بر فوت، یکی از آشنایان محمد پیکر او را به خانه برد و پیکر بی‌جان او تا عصر روز بعد در خانه نگهداری شد. سپس پیکر برای دریافت گواهی فوت به سردخانه‌ی باغ رضوان منتقل شد، اما به‌دلیل انبوه پیکرهای موجود، هفت روز طول کشید تا او در میان دیگر پیکرها شناسایی شود. در روزهای پس از مرگ محمد، آن‌ها تحت فشارهای امنیتی قرار داشتند و برای تحویل پیکر و برگزاری مراسم خاک‌سپاری و بزرگداشت با محدودیت‌هایی روبه‌رو شدند. نیروهای حکومتی خانواده را تحت فشار قرار دادند که محمد را «شهید» معرفی کنند، اما خانواده این خواسته را نپذیرفتند. پیکر محمد سرانجام در آرامستان شاهین‌شهر، قطعه‌ی ده، بلوک دو، به خاک سپرده شد. بر همین اساس، مأموران حتی اجازه‌ی نصب سنگ قبر دائمی بر مزار او را ندادند و مزارش تنها با کاشت گل مشخص است. همسر محمد در یکی از پست‌های اینستاگرامش از شب هجدهم دی و لحظاتی که باید خبر رفتن پدر را به فرزندانشان می‌داد، به‌عنوان یکی از سخت‌ترین شب‌های زندگی‌اش یاد کرده است. به گفته‌ی او، در آن روزها، صبح‌ها را میان باغ رضوان و پیگیری امور مراسم خاک‌سپاری می‌گذراند و شب‌ها اشک‌هایش را پاک می‌کرد تا کنار فرزندانش برود؛ فرزندانی که تنها می‌پرسیدند حال پدرشان چطور است، چون گمان می‌کردند او تنها زخمی شده و در بیمارستان بستری است. آن‌ها شب‌ها تا صبح خواب نداشتند و مدام سراغ پدر را می‌گرفتند. همسر محمد نوشته که صدای گرفته‌اش از بس گریسته بود و چشمان گودرفته‌اش، نگرانی فرزندان را بیشتر می‌کرد. پسرشان رهام منتظر روز تولدش بود، به این امید که پدرش با کیک تولد به خانه بازگردد. برای آماده‌کردن فرزندان برای شنیدن خبر و تغییر روال زندگی‌شان، برای رهام جشن تولد گرفتند؛ جشنی که به گفته‌ی مادر، دل‌هایشان از غم آکنده و چشمانشان پر از اشک بود. در آن مراسم، هر یک به‌نوبت به اتاقی می‌رفتند تا پنهانی گریه کنند و با بغضی خفه‌شده در گلو، اندوهشان را خالی کنند و دوباره نزد بقیه بازگردند. همسر محمد در یکی از پست‌های اینستاگرامش نوشت: «چقدر از این جمله بدم می‌آد: «قوی باش، حالا باید هم مادر باشی هم پدر.» کی اولین بار این جمله‌ی مسخره رو گفته؟ کی تونسته این کار رو بکنه؟ کدوم مادری تونسته جای خالی پدر رو برای بچه‌هایش پر کنه؟ کدوم پدری تونسته نبود مادر رو جبران کنه؟ این رو برید از بچه‌هایی که بدون سایه‌ی پدر یا مادر بزرگ شدن، بپرسید. درسته که آدم همه‌ی تلاشش رو می‌کنه تا کمبود محبت جبران بشه، ولی فایده‌ای نداره. با هم تعارف که نداریم. بی‌پدری یا بی‌مادری دردیه که هییییییییییچ درمانی نداره. با هیچی جبران نمی‌شه. واسه همین می‌گن بچه یتیم شده. کلمه‌ی یتیم سنگین‌ترین درد رو با خودش حمل می‌کنه. حالا تصور کنید مادری رو که درد خودش براش کشنده‌ست. درد بی‌همسری، بی‌همدمی. سنگ صبورش رو از دست داده. حامی‌اش رو از دست داده. رفیقش رو، تنها کسی که درکش می‌کرده، دیگه نداره. گلوش پر بغضه‌ و اشک‌هایش هر لحظه ممکنه بریزه. با این درد و غم باید کار کنه و مخارج بچه‌ها و زندگی‌اش رو که همه روی دوشش افتاده، تأمین کنه. واسه همین نمی‌تونه حتی وظایف مادری خودش رو به درستی و کامل انجام بده. بعد یه عده میان می‌گن: «باید هم مادر باشی هم پدر.» و بدتر از اون نیش و کنایه‌هاست. و طعنه‌هایی که از سر خودخواهی می‌زنن. و فکر نمی‌کنن دارن چی به سر این آدم می‌آرن. کاش کمتر خودخواه بودین؛ کاش بیشتر درک می‌کردین. کاش شرایط رو در نظر می‌گرفتین و اگه نمی‌خواین یا نمی‌تونین مرحمی باشین، درد به دردهای این آدم اضافه نمی‌کردین.»