Yaser Ezzati Nosratian

Turkish man from Razan in Hamedan Province and a resident of Tehran, was killed by government forces using live ammunition during protests in the Andisheh district. His body was later returned to his family and buried on January 12 in his hometown of Qaderkhalaj village.

در اندیشه صدای شعارها در بلوار آزادی می‌پیچید. شامگاه هجدهم دی، گاز اشک‌آور بود و صدای فریاد جوانی از میان جمعیت؛ یاسر. جوانی که اهل رزن همدان بود و درس را تا مقطع دیپلم در همدان خوانده بود و بعدها برای کار به شهرک اندیشه آمد. سال‌ها در کترینگی که شریک بود کار کرد و بعد به‌خاطر شرایط بد اقتصادی، مجبور به تغییر شغل شد. سه سال نیز صاحب یک سوپرمارکت کوچک در محله‌ای در همان شهرک بود. کاسبی که اهل محله هر روز از او خرید می‌کردند و بچه‌هایی که صبح به مدرسه می‌رفتند، برای خرید تغذیه او را می‌دیدند. برای خانواده بسیار حمایت‌گر بود و مشتریانش او را به خنده‌رو و مؤدب بودن می‌شناختند. او به‌واسطه‌ی شغلش مستقیم با سفره‌ی مردم سروکار داشت. هر روز فقر را لمس می‌کرد. کم شدن قدرت خرید مردم را هر روز می‌دید. با وجود ناراضی بودن از وضع موجود، مجبور به سکوت اجباری بود. هجدهم دی، روزی که مردم تاریخ را از نو می‌نوشتند، یاسر هم به سیل جمعیت پیوست. عده‌ی زیادی کشته و زخمی شدند. اما یاسر به خانه بازگشت. نوزدهم دی، در دومین روز فراخوان، دوباره در فاز سه و چهارراه میلاد، یاسر نیز کنار مردم ایستاد. او شب قبل دیده بود چگونه جوانان را قتل‌عام می‌کنند. بازگشتش به خیابان اجبار نبود. گفته بود: «خون من رنگین‌تر از دیگران نیست که کشته می‌شن.» آن شب با سنگ روبه‌روی پیاده‌نظام مسلح ایستاد. صدای شلیک‌های پی‌درپی می‌آمد، گویی گلوله‌ها در هوا می‌رقصیدند و جان حنجره‌هایی را می‌گرفتند که فریاد می‌زدند: «مرگ بر دیکتاتور». گلوله‌ای از پشت به یاسر اصابت کرد و از کنار قلبش خارج شد. هنوز داغ گلوله سرد نشده بود که گلوله‌ی دوم از روبه‌رو به پهلویش اصابت کرد. کسی نمی‌داند در آن لحظه چه اتفاقی افتاد؛ شاید یاسر برای کمک به دیگران رفته بود، اما اصابت دو گلوله، همان شب جانش را گرفت و او دیگر به خانه بازنگشت. اطرافیان تا ساعت دوی بامداد در خیابان‌ها و بیمارستان‌ها جست‌وجو کردند تا شاید یاسر را پیدا کنند. هزاران بار با تلفن خاموشش تماس گرفتند تا شاید کسی پاسخ دهد. روز بعد با اقوام او تماس گرفتند و گفتند: «کهریزک را جست‌وجو کنید.» ۲۰ دی‌ماه، پیکر بی‌جانش را در میان هزاران پیکر دیگر در کاورهای پر از رطوبت و بوی خون تازه و لخته‌شده تحویل دادند. روز بیست‌ویکم او را به بهشت‌زهرای تهران انتقال دادند. و روز بیست‌ودوم دی‌ماه، پیکرش را در روستای قادرخلج، از توابع رزن، به خاک سپردند. نیروهای دولتی پیشنهاد ثبت‌ نام یاسر در لیست کشته‌شدگان منسوب به حکومت را دادند که از طرف خانواده رد شد. حضور سرد نیروهای لباس‌شخصی مسلح در مراسم خاک‌سپاری نیز سنگینی می‌کرد. اما مراسم چهلم او با حضور جمعیت زیادی برگزار شد و مردم با فریاد «باغیرت» و شعارهای «یاسر پرپر شده، فدای میهن شده» از او یاد کردند.