Setayesh Soosanabadi

جاویدنام ستایش سوسن آبادی، شهروند ۳۰ ساله (در خبرگزاری‌ها از ۳۰ تا ۳۷ سال نوشته شده)، متولد اراک و ساکن رشت بود. ستایش، دختری جوان و هنرمند بود که تحصیلات خود را در رشته‌ی کارشناسی زبان به پایان رسانده و با ذوقی سرشار و شمّی هنری به طراحی لباس روی آورده بود. او که زاده‌ی اراک بود، برای تجربه‌ی زندگی مستقل به شهر زیبای رشت، شهری که شاید با روح هنرمندش سازگارتر بود، مهاجرت کرد تا به‌تنهایی و بر پای خود، زندگی‌اش را بسازد؛ اما تقدیر، روایت دیگری برایش نوشت. او در شامگاه ۱۹ دی‌ماه ۱۴۰۴، در پی فراخوان رضا پهلوی، به اعتراضات گسترده‌ی مردمی و انقلاب شیر و خورشید در شهر رشت پیوست. در جریان حمله‌ی نیروهای سرکوبگر به معترضان، ستایش در یکی از کوچه‌ها با اصابت گلوله‌ی جنگی به شریان اصلی ران پا، دچار جراحتی مرگبار شد. با وجود انتقال به بیمارستان، براساس گزارش‌ها و در پی فضای شدید امنیتی، از رسیدن به‌موقع خدمات درمانی به او جلوگیری شد و در نهایت، بر اثر خون‌ریزی شدید، جان باخت. طبق روایت‌های منتشر شده در شبکه‌های اجتماعی، خاک‌سپاری پیکر او پیش از طلوع آفتاب، در سکوت و تحت فشار نیروهای حکومتی بر خانواده‌اش انجام شد. ستایش، این شیرزن زیبا و بی‌باک، هم‌زمان با آغاز اعتراضات، در صفحه‌ی شخصی خود با انتشار پست‌ها و استوری‌های اعتراضی، همراهی‌اش با جنبش مردم و نارضایتی‌اش از وضعیت موجود را آشکارا بیان کرده بود. او در پاسخ به مخاطبانی که از او پرسیده بودند «برای چه این‌قدر استوری می‌گذاری، نمی‌ترسی؟» نوشته بود: «حتی اگر یک زن بماند که روز آزادی کِل بکشد، کافی‌ست. ایرانم ایلام، کرد، لر، فارس، گیلک، ترک.» ستایش، که زندگی‌اش با هنر و زیبایی درآمیخته بود، آن‌که زیبایی را با دستانش می‌آفرید و بر تن انسان‌ها می‌نشاند، آخرین طرحش را نه بر پارچه، که بر تار و پود جانش و با قطره‌های خونش نگاشت. او جامه‌ای از شرف و اصالت بر تن میهنی دوخت که بی‌‌جامگانِ بی‌‌ریشه، تار و پودش را به یغما برده بودند.