Tina Noorali

Tina Nourali, 27, was a metallurgical engineer who lived in Tehran. On the evening of Friday, January 9, 2026 (19 Dey 1404), she was shot with live ammunition by security forces during protests in Haft Hoz Square in Tehran’s Narmak district. According to eyewitnesses and sources close to her family, she was arrested while wounded and taken to an unknown location. For about a week her family searched hospitals and detention centers without news of her. When her body was finally returned to them, relatives said they saw marks they described as a “finishing shot” (tir-e khalas). She is buried in Section 327 of Behesht-e Zahra cemetery in Tehran.

تینا نورعلی، فرزند محمد و یلدا، متولد ۶ اسفند ۱۳۷۶، مهندس مکانیک و دختری ۲۶ ساله بود که شامگاه جمعه ۱۹ دی‌ ۱۴۰۴ در جریان اعتراضات در تهران کشته شد. در برخی گزارش‌ها محل حادثه میدان هفت‌حوض و در برخی دیگر حوالی میدان ولیعصر ذکر شده است؛ اما آن‌چه در همه روایت‌ها مشترک است، لحظه‌ای‌ست که زندگی او با شلیک گلوله متوقف شد. براساس گزارش‌ها، تینا بر اثر اصابت گلوله جنگی، از جمله شلیک به ناحیه سر، به‌شدت مجروح شد. او پس از زخمی شدن، توسط نیروهای امنیتی بازداشت و به مکان نامعلومی منتقل شد. روزهای بعد خانواده‌اش در بی‌خبری مطلق بودند؛ نه تماسی، نه نشانی، نه خبری از این‌که او در چه وضعیتی‌ست. حدود یک هفته بعد، انتظار جای خود را به حقیقتی تلخ داد. پیکر بی‌جان تینا به خانواده تحویل داده شد. منابع نزدیک به خانواده و نهادهای حقوق بشری گزارش داده‌اند که آثار جراحات شدید و شلیک مستقیم، آن‌چه از آن با عنوان «تیر خلاص» یاد می‌شود، بر بدن او مشاهده شده بود. همچنین گفته شده که نهادهای امنیتی با اعمال فشار، خانواده را به سکوت وادار کرده و مراسم خاک‌سپاری تحت تدابیر شدید امنیتی برگزار شده است. روایت تینا، تنها روایت یک کشته‌شدن نیست؛ بلکه بخشی از الگویی تکرارشونده از مجروح‌ شدن، بازداشت، ناپدیدسازی موقت و بازگشت پیکرهای بی‌جان است. اما تینا فقط یک نام در میان گزارش‌ها نبود. صفحه‌ی اینستاگرامش پر است از عکس‌هایی که او را در حال خنده و شادی نشان می‌دهد؛ عکس‌های جشن تولد، لحظه‌های ساده‌ی زندگی، و تصویری از دختری پرانرژی که زندگی را دوست داشت. همین تضاد است که روایت او را دردناک‌تر می‌کند؛ فاصله‌ی میان خنده‌های ثبت‌شده در قاب عکس‌ها و سکوتی که ناگهان جای آن‌ها را گرفت. و در میان همه این تصاویر تصویری هست که بیش از هر چیز در ذهن می‌ماند؛ تصویر رقص مادری بر مزار فرزندش. «ما فهمیدیم در سوگ، چیزی فراتر از اشک هم هست؛ رقص مادری که بر سر مزار فرزندش می‌رقصد و گاهی مکث می‌کند، چون گریه امانش نمی‌دهد.» تینا نورعلی؛ نامی که می‌توانست در میان هزاران زندگی عادی گم شود، اما حالا به نشانه‌ای از روایتی ناتمام تبدیل شده است. نامش را به خاطر بسپار؛ پشت هر نام، یک زندگی‌ست.