Javad Shaygan Malek

تنها چند هفته تا آغاز سی‌ونهمین سال زندگی‌اش مانده بود؛ سالی که هرگز فرصت دیدنش را پیدا نکرد. جواد شایگان‌ملک ۲۶ اسفند ۱۳۶۶ به دنیا آمد. پدر دو فرزند بود؛ پسری ۱۴ ساله و دختری ۵ ساله. حدود یک سال می‌شد که در مخابرات مشغول به کار شده بود. زندگی‌اش میان کار، خانه و دو فرزندی می‌گذشت که دنیایش بودند. کمتر پیش می‌آمد دست خالی به خانه برگردد. اگر چیزی می‌خرید، اول به یاد بچه‌ها بود. شوخی می‌کرد، می‌خنداند و دوست داشت خستگی روز را پشت لبخند خانواده‌اش جا بگذارد. از آن مردهایی بود که هرچقدر زندگی روی شانه‌هایشان سنگینی کند، باز هم تکیه‌گاه خانه می‌مانند. اما آن شب، برای چیزی فراتر از زندگی خودش قدم از خانه بیرون گذاشت؛ برای رویایی که فکر می‌کرد سهم فرزندانش از آینده خواهد بود. وقتی از او خواستند نرود، تنها یک جمله گفت: «مگه جوونای دیگه مادر ندارن که میرن؟» ۱۹ دی‌ماه ۱۴۰۴، قرچک صحنه کشتار و خون بود. صحنه اصابت گلوله به شاهرگ زندگی. مردمانی که ۱۸ دی‌ماه را به چشم دیده بودند، اما باز به خیابان آمدند؛ برای آنچه حق خود می‌دانستند. همان مردمی که آن شب با گلوله پاسخ گرفتند. در محدوده میدان مرکزی و نزدیک کلانتری، از بالای یک مجتمع تفریحی به سوی مردم بی‌دفاع شلیک می‌شد. تک‌تیراندازها در نقطه‌ای مشرف قرار گرفته بودند و معترضان از پایین، یکی پس از دیگری بر زمین می‌افتادند. او نیز یکی از مجروحان آن شب بود. بدن نیمه‌جانش را همراه با دیگر زخمی‌ها در وانت‌ها و کانتینرها انداختند و به بیمارستان ستاری رساندند؛ بیمارستانی که آن شب بیش از آنکه پناهگاه زخمی‌ها باشد، ادامه همان میدان کشتار و خون بود. ساعت‌ها از او خبری نبود. خانواده هر جا را که به ذهنشان می‌رسید جست‌وجو کردند. وقتی با تلفن همراهش تماس گرفتند، فرد دیگری پاسخ داد و همین تماس آن‌ها را به بیمارستان رساند. اما آنجا هم پاسخی در انتظارشان نبود. تنها گفتند: «بروید کهریزک، آنجا پیدایش کنید.» هنوز نشانی از زندگی داشت. دستگاه تنفس روی دهانش بود و باید تحت مراقبت قرار می‌گرفت. اما همان‌جا، جایی که قرار بود جان‌ها نجات پیدا کنند، گلوله‌ای به پیشانی‌اش شلیک شد. تیر خلاصی که تنها یک انسان را نکشت؛ ستون خانه‌ای را فرو ریخت که دو کودک زیر سایه آن بزرگ می‌شدند. دو کودکی که آن شب منتظر باز شدن در خانه بودند، دیگر هرگز پدرشان را ندیدند. پسرش برای او نوشته است: «با اینکه می‌دانیم دیدارمان افتاد به قیامت، اما ما هنوز امید داریم که برگردی.» پس از آن، فشار بر خانواده آغاز شد. از آن‌ها خواسته شد او را بسیجی معرفی کنند؛ درخواستی که نپذیرفتند. برای تحویل پیکرش پول خواستند. چند روز طول کشید تا خانواده بتواند آن پول را فراهم کند و سرانجام اجازه یافتند عزیزشان را ببینند؛ صورتی که هم جای دستگاه تنفس را بر خود داشت و هم رد گلوله‌ای را که بر پیشانی‌اش نشسته بود. در یکی از تصاویر باقی‌مانده از آن روزها، پیکر او در پلاستیک مشکی‌ای دیده می‌شود که روی آن نامش، تاریخ ۱۹ دی‌ماه ۱۴۰۴ و عدد ۱۲۴۲۹ نوشته شده است. تصویری که برای بسیاری از خانواده‌های آن روزها آشنا است؛ روزهایی که عزیزانشان را نه با نام، که از میان برچسب‌ها، شماره‌ها و تصاویر جست‌وجو می‌کردند. عدد ۱۲۴۲۹ کنار نام مردی نوشته شده بود که تا چند روز پیش می‌خندید، کار می‌کرد، برای دو فرزندش زندگی می‌ساخت و آینده‌ای بهتر از آنچه خود تجربه کرده بود برای آن‌ها می‌خواست. خاک‌سپاری در فضایی به‌شدت امنیتی انجام شد؛ ساعت پنج صبح و با گرفتن تعهد. خانواده نتوانستند مانند بسیاری از خانواده‌ها آزادانه و در کنار دوستان و آشنایان با عزیزشان وداع کنند. اما در مراسم چهلم، مردم آمدند. نامش را بر زبان آوردند، یادش را زنده نگه داشتند و با او وداع کردند. جواد شایگان‌ملک در امامزاده بی‌بی زبیده قرچک آرام گرفت. پیکرش را به خاک سپردند، اما نه شجاعتش را می‌شد به خاک سپرد، نه فداکاری‌اش را و نه مهری را که به خانواده‌اش داشت. نامش در روایت دی‌ماه ۱۴۰۴ باقی ماند؛ در کنار نام مردان و زنانی که برای آنچه حق خود می‌دانستند ایستادند و بهای آن را با جان خود پرداختند.