Hamid Nik

حمید نیک، ۳۹ ساله، شهروند ساکن قرچک، پدری بود که زندگی‌اش حول خانواده‌اش می‌چرخید. همسرش او را مردی مهربان، خیر و دلسوز توصیف می‌کند؛ کسی که همواره برای دیگران دل می‌سوزاند و بی‌آنکه نامی از خود به جا بگذارد، در سکوت به افراد زیادی کمک می‌کرد. او مدیر یک فروشگاه زنجیره‌ای لوازم خانگی بود و به گفته همسرش، زندگی آبرومند و بی‌دغدغه‌ای از نظر مالی داشت، اما هیچ‌گاه رفاه خود را بهانه‌ای برای بی‌تفاوتی نسبت به دیگران نکرد. او پدر دو فرزند، مانلی ۱۵ ساله و پندار ۳ ساله، بود و بخش بزرگی از شادی و امیدش را در کنار خانواده‌اش می‌یافت. به گفته همسرش, حمید علاقه ویژه‌ای به پسر کوچکش داشت و همیشه با افتخار نام او، «پندار نیک»، را بر زبان می‌آورد. رؤیاها و آرزوهایش برای فرزندانش هنوز در آغاز راه بود؛ آرزوهایی که قرار بود در کنار آن‌ها زندگی کند و بزرگ شدنشان را ببیند. شامگاه ۱۸ دی‌ماه ۱۴۰۴، در جریان اعتراضات سراسری، حمید نیک هدف شلیک مستقیم نیروهای سرکوبگر جمهوری اسلامی قرار گرفت و بر اثر اصابت تیر ساچمه‌ای جان خود را از دست داد. مرگ او نه‌تنها خانواده‌اش، بلکه اطرافیانش را در اندوهی عمیق فرو برد. بر اساس گزارش‌های رسیده، پس از کشته شدن حمید، پیکر او از بیمارستان ربوده شد و در کهریزک، در حالی که هنوز تجهیزات پزشکی به آن متصل بود، به نمایش گذاشته شد؛ روایتی تکان‌دهنده که بر رنج خانواده او افزود و پرسش‌های بسیاری را درباره نحوه برخورد با مجروحان و جان‌باختگان آن روزها بر جای گذاشت. امروز یاد حمید نیک در نگاه فرزندانش، در خاطرات همسرش و در میان کسانی که مهربانی و انسانیت او را به خاطر دارند زنده است؛ مردی که بی‌هیاهو به دیگران نیکی می‌کرد و فرصت ادامه زندگی در کنار عزیزانش از او گرفته شد، اما نام و یادش در قلب خانواده و کسانی که او را می‌شناختند، ماندگار خواهد ماند.