Esfand (Esfandyar) Naderi

ولی از دل من نرفت. این‌قدر شب‌ها سرم رو کردم زیر لحاف و برات گریه کردم. الانم که نیستی، دلم بیشتر برات تنگ شده. از وقتی نیستی، اصلاً دنیا جای قشنگی نیست. با رفتن تو، خنده‌های واقعی منم رفتن. من همون لحظه دیدم که خنده‌هام و حال خوبم رو با تو گذاشتن زیر خاک. کاشکی می‌شد برگردی... دل همه‌مون خیلی برات تنگ شده. کاشکی می‌شد فقط یه‌بار دیگه بغلت کنم. مواظبم باش... خیلی مواظبم باش... دوستت دارم. این‌ها نخستین جمله‌های این روایت نیستند؛ آخرین حرف‌های دختری هستند که هنوز باور نکرده پدرش دیگر قرار نیست جوابش را بدهد. پدرش، اسفندیار نادری، متولد ۲۳ آذر ۱۳۷۲، مردی ۳۲ ساله، شهروند ترک‌آذربایجانی، ساکن هشتگرد کرج و از پیروان آیین یارسان بود؛ اما پیش از آن‌که هر کدام از این معرفی‌ها معنا پیدا کنند، او برای یک نفر فقط «باباجانی» بود. در روزهایی که خیابان‌ها بوی باروت گرفته بودند و اینترنت یکی از اولین قربانیان سرکوب شده بود، اسفند چند پیام برای دخترش نوشت. نه برای انتشار، نه برای تاریخ؛ فقط برای او. «اگه چیزیم شد، نترسید ها... مثل شیر وایسا...» «خون ما از بقیه رنگین‌تر نیست...» و در آخر: «حلالم کن... دوستت دارم... باباجانی.» اما اینترنت قطع بود. پیام‌ها هرگز ارسال نشدند. چند جمله میان حافظه یک تلفن‌همراه ماندند؛ درست مثل آغوشی که دیگر هرگز به دخترش نرسید. ۱۸ دی، گلوله‌های ساچمه‌ای به بدن اسفندیار نشست. زخمی شد، اما خانه‌نشین نشد. فردای آن روز، ۱۹ دی، دوباره به خیابان رفت. این‌بار گلوله‌ای به پایش اصابت کرد و دقایقی بعد، شلیک مستقیم مأموران زندگی او را پایان داد. وقتی اینترنت دوباره وصل شد، دیگر فرستنده‌ای نبود که پیام‌هایش را دوباره امتحان کند. تنها چند جمله باقی ماند؛ چند جمله که دخترش بعدها تصویرشان را منتشر کرد، بی‌آن‌که بداند همان چند خط، شاید صادقانه‌ترین وداعی باشند که از روزهای اعتراضات به‌جا مانده است. چند هفته بعد، در چهلم اسفندیار، نوای تنبور در میان جمعیتی که برای بدرقه‌اش آمده بودند پیچید؛ نوایی که برای یارسانیان فقط موسیقی نیست، زبان سوگ است. اما هیچ نوایی نتوانست جای خالی پدری را پر کند که دخترش هنوز خطاب به او می‌گوید: «من و تو با هم مردیم... ولی من خاک نشدم.»