Zeynab (Sahar) Fard

سحر فرد، با نام شناسنامه‌ای زینب فرد، متولد اردیبهشت 1367 در ورامین، از ورزشکاران شناخته‌شدهٔ رشتهٔ تکواندو و از مربیان فعال حوزهٔ ورزش‌های آمادگی جسمانی بود. او سابقهٔ قهرمانی در مسابقات استانی تهران، نایب‌قهرمانی کشور و حضور در اردوهای تیم ملی تکواندوی زنان ایران را در کارنامهٔ خود داشت. سحر فرد پس از دوران قهرمانی، فعالیت حرفه‌ای خود را در زمینهٔ مربیگری ادامه داد و در رشته‌هایی چون پیلاتس، بدن‌سازی، تی‌آرایکس، سی‌ایکس و پومسه به آموزش ورزشکاران مشغول بود. همچنین به عنوان داور تکواندو فعالیت…

سحر فرد، با نام شناسنامه‌ای زینب فرد، از کودکی و جوانی با ورزش زندگی کرده بود. تکواندو برایش مسیری ساخت که به قهرمانی در مسابقات استانی تهران، نایب‌قهرمانی کشور و حضور در اردوهای تیم ملی تکواندوی زنان ایران رسید. او پس از سال‌ها تمرین و رقابت، از میدان مسابقه فاصله گرفت، اما ورزش را کنار نگذاشت. مربیگری را ادامه داد و در رشته‌هایی چون پیلاتس، بدن‌سازی، تی‌آرایکس، سی‌ایکس و پومسه به آموزش دیگران پرداخت. داوری تکواندو هم بخشی از فعالیت‌هایش بود. سال‌های زیادی از زندگی سحر در سالن‌های ورزشی گذشت؛ میان تمرین، آموزش و شاگردانی که برای یاد گرفتن به او مراجعه می‌کردند. اما دی‌ماه ۱۴۰۴، روزهایی نبود که بتوان از کنار اتفاقاتش به‌سادگی گذشت. از هفتم دی، اعتصاب بازاریان و کسبه در اعتراض به وضعیت اقتصادی و سقوط ارزش پول ملی آغاز شده بود. تعطیلی مغازه‌ها به اعتراض در خیابان‌ها رسید و جمعیت معترضان روزبه‌روز بیشتر شد. آنچه از بازار آغاز شده بود، به‌سرعت رنگ سیاسی گرفت و صدای مخالفت با جمهوری اسلامی در شهرهای مختلف بالا رفت. در روزهای بعد، مردم از شاهزاده رضا پهلوی درخواست کردند که در این شرایط به آن‌ها پاسخ دهد. او نیز با فراخوانی از مردم خواست پنج‌شنبه و جمعه، ۱۸ و ۱۹ دی‌ماه، رأس ساعت هشت شب صدای خود را به گوش حکومت برسانند؛ در خیابان‌ها، از پشت‌بام‌ها و پنجره‌های خانه‌ها یا هر جایی که بودند. این بار مردم قرار نبود هرکدام در گوشه‌ای صدای اعتراضشان را بلند کنند؛ قرار بود در دو شب پیاپی، هم‌زمان حضور خود را اعلام کنند. شامگاه ۱۸ دی، خیابان‌های شهرهای مختلف ایران شاهد حضور گسترده‌ی مردم بود. از جمعیت شعارهایی شنیده می‌شد که سال‌ها بیانشان با هزینه و خطر همراه بود: «جاوید شاه»، «مرگ بر خامنه‌ای»، «مرگ بر دیکتاتور» و «این آخرین نبرده، پهلوی برمی‌گرده». صدای این شعارها از شهرهای مختلف به گوش می‌رسید. مردم خواسته‌هایشان را آشکارا بیان می‌کردند و جمهوری اسلامی با جمعیتی روبه‌رو شده بود که دیگر به اعتراض‌های محدود و پراکنده بسنده نمی‌کرد. پاسخ حکومت، سرکوبی خونین بود. نیروهای جمهوری اسلامی در نقاط مختلف کشور به سوی معترضان تیراندازی کردند. گلوله‌های جنگی به مردمی اصابت کرد که برای بیان اعتراض و خواسته‌هایشان به خیابان آمده بودند. شامگاه ۱۸ دی به یکی از خونین‌ترین شب‌های اعتراضات تبدیل شد؛ شبی که خانواده‌های بسیاری در جست‌وجوی عزیزانشان ماندند و خبر کشته‌شدن معترضان، یکی پس از دیگری، از شهرهای مختلف رسید. سحر فرد نیز در همان شب در محدوده‌ی قرچک ورامین و حوالی میدان کلانتری هدف شلیک نیروهای حکومتی قرار گرفت. گلوله‌ی جنگی به ناحیه‌ی سر او اصابت کرد و جراحات ناشی از آن جانش را گرفت. زنی که سال‌ها در میدان‌های ورزشی برای رسیدن به قهرمانی تلاش کرده و بعدتر وقت و توانش را صرف آموزش دیگران کرده بود، در جریان سرکوب معترضان کشته شد. زندگی حرفه‌ای سحر فقط به مدال‌ها و عنوان‌های ورزشی خلاصه نمی‌شد. او پس از دوران قهرمانی، همچنان در کنار ورزشکاران ماند؛ این بار در جایگاه مربی و داور. رشته‌های مختلفی را آموزش می‌داد و بخش مهمی از زندگی‌اش در محیط‌های ورزشی و ارتباط با شاگردانش می‌گذشت. تصاویر و ویدئوهای منتشرشده در صفحات شخصی او، گوشه‌هایی از همین سال‌ها را نشان می‌داد؛ سال‌هایی که ورزش بخش جدایی‌ناپذیر زندگی‌اش بود. کشته‌شدن سحر فرد، جامعه‌ی ورزشی را نیز با فقدان یکی از زنان فعال این عرصه روبه‌رو کرد. نامش پس از شامگاه خونین ۱۸ دی، در کنار نام معترضانی قرار گرفت که در جریان سرکوب جمهوری اسلامی جان خود را از دست دادند؛ مردمی که برای بیان خواسته‌هایشان به خیابان آمده بودند و بسیاری از آن‌ها دیگر به خانه بازنگشتند.