Reza Ghiyasi

در نوزده‌سالگی، رؤیایی به سادگی یک موتور پالس آر‌اس دارد؛ آبی و سفید، رؤیایی که شیرینی‌اش در همان ذهن می‌ماند. او که برای رسیدن به داد مبارزه می‌کند، خود به دست بیداد جان می‌بازد. رضا غیاثی تنها پسر و فرزند نخست خانواده‌اش است؛ از خانواده‌ای آشنا به رنج کارگری. رضا در کارگاه تعمیر موتورسیکلت کار می‌کند؛ از ساعت هشت صبح تا هشت شب. خستگی را با رویای زندگی‌ای بهتر به تن می‌کِشد و دستانش را وقف کاری می‌کند که دوستش دارد. آرامش، پشتکار و صداقتش، او را در میان آشنایان و همکاران به جوانی امین و آرام بدل می‌کند؛ کسی که با وجود سختی کار، هیچ‌گاه گله‌ای ندارد. شامگاه هجدهم دی‌ماه هزار و چهارصد و چهار، رضا همراه یکی از دوستان در اعتراضات سراسری، در بلوار هفت‌تیر مشهد حضور دارد. همان شب، در میان هیاهوی خیابان و فریادهای مردم، گلوله‌ای از سلاح رژیم رها و در تن جوانش می‌نشیند. دوستی، در تلاشی نومیدانه و بی‌سرانجام، او را به درمانگاهی نزدیک می‌رساند؛ اما شدت زخمی که به جانش رسیده، مجالی برای نجات باقی نمی‌گذارد و رضا، پیش از رسیدن به درمانگاه، جان می‌بازد. همان شب، خانواده‌اش، دل‌شکسته از کوچ جوانشان، تن سردش را از درمانگاه می‌گیرند. سرانجام، روز جمعه، نوزدهم دی‌ماه، در فضایی سنگین و زیر نظارت شدید امنیتی، او را به خاک می‌سپارند، بی‌آنکه فرصتی برای سوگواری‌ای درخور داشته باشند. آنچه می‌ماند اما، تصویری است از آخرین شب؛ تن سرد رضا در آغوش مادر داغدارش به آخرین خداحافظی می‌رسد. تصویر سوگی عمیق که دل بسیاری را در سراسر ایران و جهان به درد می‌آورد. هرچند که تنها گوشه‌ای از دردی بزرگ‌تر را فریاد می‌زند. رضا می‌رود، اما رویای ساده‌اش، دست‌های توانمند و لبخند آرامش، در خاطر آن‌هایی که او را می‌شناسند و نمی‌شناسند تا همیشه زنده می‌ماند؛ نه‌تنها در خاطر آن‌ها که بر تارک این سرزمین زخمیِ بیداد هم.