Fatemeh (Lona) Kermaninejad

بعضی آدم‌ها، حتی اگر فرصت زیادی برای زندگی نداشته باشند، با خاطره و اثری که از خود به جا می‌گذارند، ماندگار می‌شوند. فاطمه کرمانی‌نژاد، که بسیاری او را با نام «لونا» می‌شناختند، دختری بود پر از شور زندگی، مهربان، خوش‌خنده و امیدوار. او به نقاشی علاقه‌مند بود، کتاب می‌خواند و می‌نوشت. ورزش را به‌صورت جدی دنبال می‌کرد و برای رسیدن به آرزویش، یعنی مربی شدن، تلاش می‌کرد. نزدیکانش او را انسانی دلسوز توصیف می‌کنند که به کودکان و حیوانات علاقه‌ی فراوان داشت و همواره برای کمک به دیگران آماده بود. لونا باور داشت که می‌توان آینده‌ای بهتر ساخت. او در پی فراخوان عمومی شاهزاده رضا پهلوی در ۱۸ و ۱۹ دی‌ماه، تصمیم گرفت به خیابان بیاید. لونا، شب پیش از جان‌باختنش، در دفترچه‌ی یادداشت کوچکش نوشت: «بلاتکلیف ماندیم تا فقط این وضعیت تمام شود. امید داریم، بیشتر از همیشه، ولی بغض هم داریم، غم هم داریم. فقط امیدوارم آخرش بشود همان که همه می‌خواهیم؛ بشویم همان ایران آباد و آزاد.» او نمی‌دانست این نوشته، آخرین یادگارش خواهد بود. شامگاه پنج‌شنبه ۱۸ دی، حدود ساعت ۹:۳۰ شب، در محدوده‌ی میدان مادر قاسم‌آباد مشهد، در جریان اعتراضات، بر اثر اصابت مستقیم گلوله‌ی شلیک‌شده از سوی نیروهای امنیتی و سرکوبگر از ناحیه‌ی گردن زخمی و جاویدنام شد. افراد حاضر در محل، او را به بیمارستان ناظران منتقل کردند، اما تلاش کادر درمان برای نجات جانش بی‌نتیجه ماند و فاطمه جان خود را از دست داد. خانواده‌اش چهار روز در انتظار تحویل پیکر او ماندند و پس از آن، مراسم خاک‌سپاری‌اش در آرامستان بهشت رضای مشهد برگزار شد. برخی از نزدیکانش از او با عنوان «عروس ایران» یاد می‌کنند؛ دختری که با عشق به زندگی، هنر و امید به آینده شناخته می‌شد و آرزو داشت سهمی در ساختن ایرانی بهتر داشته باشد. چهل روز پس از جان‌باختن فاطمه، مراسم یادبود او در آرامستان بهشت رضای مشهد با حضور جمعیت زیادی از شهروندان برگزار شد. حاضران با سر دادن شعار «باشرف، باشرف»، یاد و خاطره‌ی او را گرامی داشتند. همچنین در این مراسم، شعار «تو جانت را برای آزادی دادی، ما تا نفس داریم عمرمان را برای تو می‌دهیم» از سوی شرکت‌کنندگان طنین‌انداز شد.