Omid Shahsavari

امید در ۲۹ شهریور ۱۳۶۶ به دنیا آمد؛ فرزند غلامرضا و رقیه و کوچک‌ترین فرزند خانواده‌ای که پیش از او سه پسر و دو دختر داشت. در محله‌ای بزرگ شد که همه او را می‌شناختند و دوستش داشتند؛ پسری که بین آشنایان و همسایه‌ها به خانواده‌دوستی، وظیفه‌شناسی، دلسوزی و حساسیت به درد مردم شهره بود. امید اهل و ساکن قزوین بود. او تحصیلاتش را در رشته‌ی معماری و نقشه‌کشی به پایان رساند و مدرک لیسانس گرفت. در سال‌هایی که کشور با مشکلات سخت اقتصادی و اجتماعی دست‌وپنجه نرم می‌کرد، امید هم مثل بسیاری از هم‌نسلانش تلاش می‌کرد راهی برای رسیدن به آینده‌ای بهتر پیدا کند. هنوز ازدواج نکرده بود و فرصت‌های زیادی در زندگی پیش رویش بود. اما آنچه او را از بسیاری دیگر متمایز می‌کرد، آرزویی بود که همیشه در دل داشت: آرزوی ایرانی آزاد و آباد، کشوری که مردمش بتوانند شاد زندگی کنند. روز ۱۸ دی، امید به جمع مردم معترض در قزوین پیوست. او مثل بسیاری دیگر امیدوار بود که با حضورش، هرچند کوچک، سهمی در بهتر شدن اوضاع کشور داشته باشد. باور داشت که شاید این بار بشود قدمی به سوی همان آرزوی دیرینه‌ برداشت. نزدیک ساعت ده شب، آخرین تماس تلفنی امید با مادرش برقرار شد. به او گفت: «شما بخوابید، من دیر میام.» جمله‌ای ساده و آشنا، جمله‌ای که هزاران بار در خانه‌های دیگر هم گفته شده بود. اما آن شب، این جمله آخرین کلامی بود که خانواده از او شنیدند. از همان ساعات ابتدایی شب، خطوط تلفن و اینترنت قطع شد. خانواده‌ی امید، مثل هزاران خانواده‌ی دیگر در آن شب‌ها، در سکوتی سنگین و پر از نگرانی ماندند. تا صبح تلاش کردند خبری از او بگیرند، اما هیچ راهی برای ارتباط نبود. صبح روز بعد، خبری رسید که هیچ خانواده‌ای توان شنیدنش را ندارد: امید هدف اصابت دو گلوله‌ی جنگی به سر و گردن قرار گرفته و جانش را از دست داده بود. پیکر او را نیروهای حکومتی به سردخانه‌ی آرامستان قزوین منتقل کرده بودند. پیکر امید شهسواری در آرامگاه قزوین، بهشت فاطمه، قطعه ۷۳، به خاک سپرده شد. جوانی که آرزوی آزادی داشت، در دل همان خاکی آرام گرفت که آرزو داشت روزی آزاد و آباد ببیندش. در مراسم خاک‌سپاری، جمع زیادی از مردم قزوین، کنار خانواده‌ی امید حضور یافتند و این مراسم را همان‌گونه که شایسته‌ی او بود، برگزار کردند. مراسم چهلم امید نیز همچون مراسم خاک‌سپاری او باشکوه برگزار شد. جمع زیادی از مردم به همراه خانواده در این مراسم حضور داشتند. در حالی که موسیقی پخش می‌شد و مردم دست می‌زدند، صدای کل زدن زنان نیز به گوش می‌رسید و عکس‌های امید در همه‌جا دیده می‌شد. امید شهسواری پسری بود که همیشه دلش برای ایران می‌تپید؛ همین عشق به وطن بود که او را در آن شب سرد به میان مردم کشاند. او در همان راهی که آرزویش را داشت، جانش را از دست داد. امید دیگر در میان ما نیست، اما نام و آرزویش زنده می‌ماند. یاد او و همه‌ی کسانی که برای همین آرزوی مشترک جان باختند، گرامی و جاودان است.