Amir Hossein Izadi Tameh

تنها یار و پناه مادر، و رفیقِ روزهای تلخ و شیرین دوستانش. امیرحسین ایزدی طامه؛ جوانی ۲۰ ساله، سرشار از شور و شوق زندگی، ورزشکاری پرتلاش، مصمم و لبریز از آرزوهای روشن و زیبا بود. شور جوانی‌اش را در زمین فوتبال و جاده‌های موتورسواری زندگی می‌کرد؛ جوانی پرانرژی که زندگی را با تمام زیبایی‌هایش دوست داشت. عاشق ترانه‌های سیاوش قمیشی بود و موسیقی نیز مانند فوتبال و موتورسواری، بخشی از دنیای پرشور او را می‌ساخت. از همان دوران نوجوانی، آستینِ همت بالا زد و با تکیه بر دست‌های خودش کار کرد تا روی پای خود بایستد. او تنها فرزند خانواده بود؛ تمام امید و روشنی چشم‌های مادری که این روزها در آتش بی‌تابی و دل‌تنگی می‌سوزد و هر لحظه با خاطرات شیرین فرزندش نفس می‌کشد. مادری که تمام دنیایش در وجود امیرحسین خلاصه می‌شد و حالا با کوله‌باری از اندوه سنگین، داغ‌دار تک‌دردانه‌ی خویش است. او در آستانه‌ی طلوع بهترین سال‌های عمرش ایستاده بود و آینده، فرصت‌های بسیار به او بدهکار بود. روزگار چشم‌انتظار شادابی، موفقیت‌ها و آینده‌ی درخشانش بود، اما امیرحسین راهی بزرگ‌تر را انتخاب کرد؛ او با قلبی سرشار از عشق به مردم و میهن، برای رهایی، حق‌طلبی و آرمان سپید آزادی قدم در این راه گذاشت. شامگاه ۱۸ دی‌ ۱۴۰۴، دست‌های سرکوبگران، زیباترین آرزوهای او را هدف گرفتند. شلیک دو گلوله‌ی جنگی به پایش، جسم جوان و پرانرژی او را به خاک افکند. او را به بیمارستان منتقل کردند، اما آن پیکر زخمی و دل پرامید، بیش از این تاب نیاورد و در نهایت، در بیمارستان، برای همیشه چشم بر آرزوهای رنگارنگش بست و مادرش را در غمی ابدی تنها گذاشت. امیرحسین رفت تا نامش هم‌ ردیف نور و ایستادگی باقی بماند. گرچه رفتنش داغی خاموش‌نشدنی بر دل مادر و دوستانش نهاد، اما راه و آرمانش هرگز فراموش نخواهد شد. نام، یاد و شجاعت این جوان جاویدنام تا ابد در حافظه‌ی تاریخی و قلب بیدار ایران مانا و جاویدان خواهد ماند.