Neda Azimifar

گاهی یک فریاد، آن‌قدر بلند نیست که خیابانی را بلرزاند؛ اما آن‌قدر بزرگ هست که حکومتی را به وحشت بیندازد. شب بیست‌ویکم دی‌ ۱۴۰۴، ندا عظیمی‌فر روی تراس خانه‌اش در اسلامشهر ایستاده بود. زنی که پشت بلندگو نبود، میان جمعیت نبود، حتی از خانه‌اش بیرون نرفته بود. تنها از همان چند متر بالاتر از خیابان، صدایش را به صدای معترضان سپرد. شعاری داد و میان او و نیروهای سرکوبگر، مشاجره‌ای لفظی شکل گرفت. دو روز بعد، پاسخ آن چند جمله، با یورش مأموران داده شد. بیست‌وسوم دی‌ماه، مأموران امنیتی به خانه هجوم بردند. مقابل چشم‌های دختر ده‌ساله‌اش، ندا را با ضرب‌وشتم بازداشت کردند. کودکی که شاید آخرین تصویرش از مادر، نه لبخند، که دست‌هایی بود که او را با خشونت از خانه می‌بردند. بعد از آن، سکوت آغاز شد. خانواده هر دری را کوبیدند؛ از بازداشتگاه‌ها تا نهادهای امنیتی. هیچ‌کس مسئولیتی نپذیرفت و هیچ پاسخی داده نشد. انگار ندا، در چند ساعت، از همه فهرست‌ها پاک شده بود. وقتی امید به پیدا کردنش در بازداشتگاه‌ها از بین رفت، خانواده به بیمارستان‌ها رفتند. شاید زخمی شده باشد، شاید بستری باشد، شاید هنوز بتوان او را نجات داد. در یکی از بیمارستان‌ها، پرستاری نامش را در سامانه جست‌وجو کرد. لحظه‌ای سکوت کرد و تنها یک جمله گفت: «بروید کهریزک.» همان یک جمله، سنگین‌تر از هر خبر دیگری بود. پس از رفت‌وآمدهای مکرر، خانواده سرانجام با پیکر بی‌جان ندا روبه‌رو شدند؛ اما حتی اجازه نداشتند آخرین بار او را آزادانه ببینند. کاور را کامل باز نکردند. تنها همان اندازه که بفهمند سینه‌اش شکافته و بخیه شده است. علت مرگ، همچنان در هاله‌ای از ابهام باقی ماند؛ پرسشی بی‌پاسخ که همراه ندا به خاک سپرده شد. برای تحویل پیکر، از خانواده مبلغی سنگین خواسته شد؛ هفتصد میلیون تومان. رقمی که تنها با کمک بستگان و آشنایان فراهم شد. خانواده‌ای که هنوز در شوک فقدان عزیزشان بودند، ناچار شدند برای پس گرفتن پیکر او نیز تقلا کنند. سرانجام، زیر فشار نیروهای امنیتی و بدون امکان برگزاری مراسمی شایسته، ندا عظیمی‌فر را در سکوت، در بهشت سکینه اسلامشهر، قطعه ۲۹، ردیف ۱، شماره ۱۱۳ به خاک سپردند. اما حقیقت را نمی‌توان همراه یک پیکر دفن کرد. دختری که آن روز از پشت پنجره، مادرش را بردند، شاید سال‌ها بعد جزئیات آن روز را فراموش کند؛ اما صدای بسته شدن آن در، صدای قدم‌های سنگین مأموران و جای خالی مادری که دیگر هرگز به خانه برنگشت، تا همیشه در حافظه‌اش خواهد ماند. گاهی تمام آن‌چه از یک انسان باقی می‌ماند، نه پرونده‌ای رسمی است و نه گزارشی پزشکی؛ تنها خانه‌ای است که هنوز صدای او را به یاد دارد و کودکی که هربار به تراس نگاه می‌کند، مادرش را همان‌جا می‌بیند؛ جایی که فقط چند جمله گفت و دیگر هرگز بازنگشت.