Yaser Majidi

یاسر دانشجویی نخبه بود و برای آینده‌اش آرزوهای بزرگی داشت. هدفش این بود که تحصیلاتش را در رشتهٔ شیمی تا مقاطع بالاتر ادامه دهد و روزی در همین رشته دکترا بگیرد. در کنار درس و دانشگاه، تلاش می‌کرد تا بخشی از هزینه‌های زندگی و تحصیلش را خودش تأمین کند. تابستان‌ها کارگری می‌کرد و از انجام هیچ کاری برای تأمین مخارجش دریغ نمی‌کرد؛ می‌خواست هزینه‌های تحصیلش را خودش بپردازد تا فشار اقتصادی بیشتری بر خانواده‌اش وارد نشود. یاسر هنوز ازدواج نکرده بود؛ جوانی بیست‌ساله که بسیاری از آرزوها و برنامه‌هایش برای آینده ناتمام ماند. در ویدئویی که از او به یادگار مانده است، یاسر در حال رقصیدن دیده می‌شود؛ تصویری از شادی‌های ساده و لحظه‌های خوشی که در کنار خانواده‌اش داشت. اما همهٔ این لحظه‌ها در شامگاه هجدهم دی‌ماه ۱۴۰۴ تغییر کرد. شامگاه پنجشنبه، هجدهم دی‌ماه ۱۴۰۴، یاسر در خیابان قائم‌مقام اراک حضور داشت. بر اساس روایت‌های منتشرشده، هنگامی که برای نجات دختری که در محاصرهٔ نیروهای سرکوبگر قرار گرفته بود وارد عمل شد، ابتدا با ضربات باتوم دستش را شکستند و سپس گلوله‌ای جنگی به سر او شلیک کردند. یاسر بر اثر اصابت گلوله جان خود را از دست داد. اما از دست دادن یاسر تنها آغاز ماجرا برای خانواده‌اش بود. خانوادهٔ او برای تحویل گرفتن پیکرش، چهار روز تمام، هر روز با مأموران حکومتی در گفت‌وگو بودند. سرانجام پس از چهار روز و در شرایط امنیتی بسیار سخت، توانستند پیکر یاسر را تحویل بگیرند و مراسم خاکسپاری او را برگزار کنند. پیکر یاسر در آرامستان روستای کازران، در استان مرکزی، به خاک سپرده شد. پس از آن، ویدئوهایی از مراسم چهلم یاسر که در تاریخ ۲۳ بهمن‌ماه با حضور خانواده و جمعی از مردم برگزار شد، در فضای مجازی دست‌به‌دست شد. در یکی از این ویدئوها، صدایی از میان جمعیت بلند می‌شود: «از شما می‌خواهم این‌بار فقط دست‌ها برای تسلیت بالا نرود. بگذارید این صدا از میان جمعیت عبور کند، به کوچه‌ها برسد، به خانه‌ها برسد، به دل مادران برسد. بگذارید این صدا بگوید یادشان زنده است و زنده خواهد ماند. دست‌ها را بالا ببرید و با تمام وجود، برای فرزندان ایران، جاویدنامان ایران، برای جاویدنام یاسر مجیدی، محکم دست بزنید.» پس از چهلم یاسر، دوستان و آشنایانش نیز عکس‌های او را در فضای مجازی منتشر کردند؛ عکس‌هایی از یاسر و سنگ مزارش که هرکدام روایتی از دلتنگی و غم دوری او را با خود داشتند؛ غمی که برای نزدیکانش نه فقط در آن روزها، بلکه هر روز و هر لحظه ادامه خواهد داشت.