Babak Jamali

بابک جمالی، ۳۸ ساله و اهل اراک، پدر دو کودک خردسال، نیکانِ چهارساله و رادمانِ یک‌ساله بود. او به‌عنوان کارمند و متخصص در پالایشگاه فعالیت می‌کرد و در کنار آن، مربی واترپلو و غریق‌نجات بود؛ انسانی که بارها جان دیگران را نجات داد و به آنان فرصتی دوباره برای نفس کشیدن بخشید. بابک تنها در عرصهٔ ورزش شناخته نمی‌شد. او با صدایی گرم و دلنشین در گروه «رسا موزیک» نیز فعالیت هنری داشت و موسیقی را راهی برای پیوند با مردم و گسترش امید می‌دانست. او با آرزوی ساختن آینده‌ای امن‌تر و بهتر برای فرزندانش در اعتراضات حضور یافت. مردی که سال‌ها زندگی خود را صرف خدمت، نجات جان انسان‌ها و شادی مردم کرده بود، شامگاه ۱۸ دی‌ماه توسط عاملان جنایتکار جمهوری اسلامی به قتل رسید. اما پژواک نام و یادش همچنان در دل‌ها زنده است؛ پژواکی که تاریکی را به لرزه درمی‌آورد و نوید روزی را می‌دهد که آخرین نغمه، نغمهٔ آزادی باشد. پس از جان‌باختن بابک، مأموران حکومتی خانواده را تحت فشار قرار دادند و دستور دادند مراسم خاک‌سپاری ساعت پنج بامداد برگزار شود. در نهایت، پیکر بابک در آرامستان اراک به خاک سپرده شد. همچنین اجازهٔ برگزاری مراسم یادبود در مسجد مرکز شهر اراک به خانواده داده نشد. فشارها به اینجا ختم نشد. مأموران از نصب اعلامیه‌های ترحیم بابک جمالی و چهار تن دیگر از کارکنان پالایشگاه که در جریان اعتراضات جان خود را از دست داده بودند، در ورودی پالایشگاه جلوگیری کردند و اعلامیه‌هایی را که نصب شده بود، تنها ساعتی بعد از دیوارها پایین کشیدند.