Amir Abbas Baghestani

Died after being shot by Islamic Republic forces. He was 18 years old and from Shahr-e Kord in Isfahan province. He was on the verge of receiving his diploma and was remembered by family, friends, and citizens of Shahr-e Kord as a hopeful and promising young man. His name is registered among the deceased.

امیرعباس باغستانی تنها هجده سال داشت. تک‌فرزند خانواده بود؛ جوانی که روزهای آخر دبیرستان را می‌گذراند و تنها چند قدم تا گرفتن دیپلم فاصله داشت. آینده برای او هنوز با امتحان‌ها‌ی ناتمام، رؤیاهای جوانی و زندگی‌ای که تازه قرار بود آغاز شود معنا پیدا می‌کرد. شامگاه نوزدهم دی‌ ۱۴۰۴، در محدودهٔ فلکهٔ مرکزی شهرضا، گلوله‌ای جنگی آن آینده را نشانه گرفت. گلوله به ران پایش اصابت کرد و شریان اصلی را از هم گسست. او را ابتدا به بیمارستان امیرالمؤمنین شهرضا رساندند؛ جایی که پزشکان پس از عمل جراحی گفتند دیگر کاری از دست‌شان برنمی‌آید. امیرعباس را به بیمارستان الزهرای اصفهان منتقل کردند، اما نبرد او برای زنده ماندن تازه آغاز شده بود. حدود یک هفته در بیهوشی ماند؛ خانواده پشت درهای بخش مراقبت، میان امید و اضطراب، چشم‌انتظار معجزه بودند. اما روز بیست‌وپنجم دی، پیش از آن‌که خبر پایان زندگی‌اش برسد، خانواده با بخشی از پیکرش روبه‌رو شدند؛ پایی که دیگر از تنش جدا شده بود. ساعاتی بعد خبر رسید که قلب هجده‌ساله‌اش نیز از تپش ایستاده است. حتی پس از مرگ هم آرامش از خانواده دریغ شد. اجازهٔ انتقال پیکرش به سردخانه داده نشد. مراسم خاک‌سپاری در فضایی سنگین و امنیتی، با حضور اندکی از نزدیکان برگزار شد. اجازهٔ چاپ اعلامیه یا انتشار عکسش را ندادند و از خانواده خواستند او را «شهید» بنامند؛ درخواستی که با مخالفت آنان روبه‌رو شد. تنها تعهدی که از خانواده گرفتند این بود که مراسم بی‌صدا بماند و جمعیتی شکل نگیرد. اما سکوت، حقیقت را از میان نمی‌برد.حکومت می‌تواند پیکرها را در سکوت و زیر تدابیر امنیتی به خاک بسپارد، اما هرگز نمی‌تواند نام و آرمان آنان را دفن کند. امیرعباس باغستانی نماد نسلی است که برای آزادی، سنگین‌ترین بها را پرداخت.