Amir Hossein Amirivafa

بعضی آدم‌ها را نمی‌شود با چند تاریخ و مشخصات معرفی کرد. از آن‌ها چیزی در حافظه‌ی اطرافیان می‌ماند که در هیچ شناسنامه‌ای ثبت نمی‌شود؛ لحن حرف زدنشان، نوع نگاهشان، جمله‌هایی که بی‌اختیار تکرار می‌کردند و مهربانی‌ای که آن‌قدر طبیعی بود که کسی تصور نمی‌کرد روزی نبودنش را باید به یاد آورد. امیرحسین امیری‌وفا از همان آدم‌ها بود. متولد بیست‌وهشتم اردیبهشت ۱۳۷۵ در مشهد، پسر جوانی که در یک شرکت مشغول به کار بود و زندگی‌اش میان کار، خانواده و ورزش می‌گذشت. خانواده برایش مرکز زندگی بود. به آن‌ها وابسته بود، برایشان دلواپس می‌شد و محبتش را پنهان نمی‌کرد. جمله‌ای که بارها از او شنیده بودند، بعدها شکل دیگری پیدا کرد؛ جمله‌ای که پس از رفتنش، سنگینی‌اش بیش از هر زمان دیگری بر دل خانواده نشست: «داغتو نبینم، فداتون بشم.» برای امیرحسین، ورزش تنها یک سرگرمی یا راهی برای گذراندن وقت نبود. رفتن به باشگاه را دوست داشت و می‌خواست این مسیر را ادامه دهد. بوکس نیز بخشی از زندگی و برنامه‌ای بود که برای روزهای پیشِ رو در ذهن داشت؛ راهی که قرار بود همچنان در آن پیش برود. تمرین، ادامه دادن، قوی‌تر شدن. زندگی‌اش مسیر خودش را داشت و او نیز مانند هزاران جوان دیگر، برای فردای خود برنامه‌هایی در ذهن داشت که قرار بود به آن‌ها برسد. اما شامگاه هجدهم دی‌ماه ۱۴۰۴، مشهد چهره‌ی دیگری داشت. مردم در اعتراض به خیابان آمده بودند؛ اعتراضاتی مردمی که با حضور شهروندانی شکل گرفته بود که می‌خواستند صدایشان شنیده شود. پاسخ حکومت اما شنیدن صداها نبود. خیابان‌ها به صحنه‌ی سرکوب بدل شدند و نیروهای حکومتی با خشونتی گسترده به معترضان حمله کردند. خیابان، لحظه‌به‌لحظه رنگ دیگری می‌گرفت؛ دود در هوا، خون روی زمین و آدم‌هایی که هنوز ایستاده بودند و آزادی را فریاد می‌زدند. در میدان هفت‌تیر مشهد، امیرحسین نیز در میان همان شب ایستاده بود. گلوله‌ای جنگی به گردن و گلویش اصابت کرد. گلوله‌ای که مسیر زندگی جوانی را شکافت که شاید تا چند ساعت پیش، هیچ‌کس تصور نمی‌کرد خانواده‌اش قرار باشد برای پیدا کردن او، سردخانه‌های شهر را زیر پا بگذارند. امیرحسین دیگر به خانه برنگشت. خانواده‌اش سه روز تمام دنبالش گشتند. سه روز بی‌خبری، نگرانی و پرس‌وجو. سه روزی که هر ساعتش می‌توانست میان امید و وحشت تقسیم شود؛ تا سرانجام او را پیدا کردند؛ نه پشت در خانه، نه در بیمارستان و نه در میان کسانی که چشم‌انتظار بازگشت عزیزانشان بودند. پیکرش در سردخانه بود. پایان جست‌وجو، همان چیزی بود که هیچ خانواده‌ای برای یافتنش راهی خیابان نمی‌شود. به گفته‌ی یک منبع نزدیک به خانواده، آخرین جمله‌ای که امیرحسین به مادرش گفته بود، جمله‌ای بود که از خود او و نگاهش به زندگی خبر می‌داد: «مامان، خون من از بقیه‌ی جوون‌هامون که رفتن رنگین‌تر نیست.» گویی با گفتن آن جمله، پیش از آن‌که خودش به قربانی آن شب بدل شود، زندگی دیگرانی را بیان کرده بود که پیش از او قربانی گلوله و سرکوب شده بودند. پیکر امیرحسین در بیست‌ویکم دی‌ماه ۱۴۰۴ در آرامستان فردوسی مشهد، در آرامستان توس، به خاک‌سپرده شد؛ در شهری که در آن متولد شده بود، به خانواده عشق ورزیده بود، کار کرده بود و برای ادامه‌ی زندگی‌اش برنامه داشت. حالا از امیرحسین، برای خانواده‌اش صدایی مانده که در خاطره‌ها تکرار می‌شود؛ صدای مردی مهربان که به عزیزانش می‌گفت: «داغتو نبینم، فداتون بشم.» اما سرانجام، این خانواده بودند که داغ او را بر دل کشیدند. و شاید تلخ‌ترین بخش ماجرا همین‌جا باشد؛ قهرمانی که بیش از هر چیز نمی‌خواست عزیزانش رنج بکشند، خود رفت و تمام آن رنج را برای خانواده‌اش به یادگار گذاشت. او جانش را فدای میهن کرد، اما نامش دیگر در چهاردیواری خانه‌شان نماند؛ از مرزها گذشت و به نامی بدل شد که ایرانیان در گوشه‌گوشه جهان فریادش زدند. تصویرش بر فراز دست‌ها رفت و نامش، از خانه‌ای که روزی پناه عزیزانش بود، به قلب میلیون‌ها ایرانی راه یافت.