Narges (Sudabeh) Sarbandi Farahani

جاویدنام سودابه سربندی فراهانی، دختر ۱۷ ساله‌ی اهل رشت، زاده‌ی ۲۷ مرداد ۱۳۸۶ بود. او کوچک‌ترین فرزند خانواده بود و در کنار کار کردن، زندگی‌اش را با شعر، موسیقی و دل‌نوشته می‌گذراند. سودابه در کانال تلگرامی‌اش با نام «قلب سفید»، عکس‌های شخصی، نوشته‌ها و احساساتش را با دیگران به اشتراک می‌گذاشت؛ نوشته‌هایی که تصویری از دختری حساس، رنج‌کشیده اما امیدوار به ادامه‌ی زندگی را نشان می‌داد. آخرین متن منتشرشده در کانالش، تنها یازده روز پیش از کشته‌شدنش، چنین بود: «احتمالاً برایش دوران سختی بود؛ دورانی که تقلا می‌کرد زندگی کند، پیشرفت کند، خوشحال باشد، اشک بریزد اما خاموش نشود… زنده بماند، زنده بماند، زنده بماند.» این نوجوانِ میهن، شامگاه ۱۹ دی‌ماه ۱۴۰۴، هم‌زمان با اعتراضات مردمی در شهر رشت که در پی فراخوان رضا پهلوی شکل گرفت، همراه خواهرش در خیابان شمسی‌پور حضور داشت. بنا بر روایت شاهدان، نیروهای سرکوبگر از پشت‌بام ساختمان‌ها به سوی مردم شلیک می‌کردند. در میان هرج‌ومرج و صدای گلوله‌ها، تیر جنگی از پشت به بخش بالایی سر سودابه اصابت کرد. به گفته‌ی یک منبع مطلع، سودابه پس از اصابت گلوله حدود چهل‌وپنج دقیقه هوشیار بود و با خواهرش صحبت می‌کرد. او پیش از بیهوش شدن، رو به خواهرش گفت: «آبجی… دستی‌دستی نمیرم؟» جمله‌ای کوتاه اما جانکاه؛ جمله‌ای که عشق او به زندگی و امیدش به ادامه دادن را در واپسین لحظات نشان می‌دهد. سودابه پس از این جنایت به بیمارستان آریای رشت منتقل شد و چهار روز در کما بود، اما پیکر نحیفش تاب نیاورد و جانش را فدای ایران کرد. پس از مرگ او، نیروهای امنیتی پیکرش را از بیمارستان ربوده و به پزشکی قانونی منتقل کردند. خانواده‌ی او در این مدت تحت فشار، تهدید و آزار قرار گرفتند و از آنان تعهدی مبنی بر عدم اطلاع‌رسانی و برگزاری مراسم گرفته شد. پس از چند روز، پیکر بی‌جان سودابه را به خانواده‌اش تحویل دادند و آنان را مجبور کردند او را ساعت ۱۱ شب، در سکوت و زیر فشار نیروهای امنیتی، در زادگاه مادری‌اش «رودپیش» از توابع فومن به خاک بسپارند. از سودابه، تنها خاطره‌ها، نوشته‌ها و هودی خونینش برای خانواده‌اش باقی ماند؛ یادگار دختری نوجوان که با همه‌ی سختی‌های زندگی، هنوز می‌خواست زنده بماند.