Reza Ataei Mahmoudabadi

همیشه یادم هست که دست‌های مادرم چطور از کارگری خسته بود. از سه‌سالگی که چشم باز کردم، پدرم رفته بود و فقط مادرم بود که برای لقمه‌ای نان جان می‌کند تا من قد بکشم. بزرگ‌تر که شدم، دیدن این‌که صبح زود قبل از من از خانه بیرون می‌زند و شب‌ها با تن خسته برمی‌گردد، روی سینه‌ام سنگینی می‌کرد. دیگر طاقت نیاوردم؛ درسم که به مقطع سیکل رسید، کتاب‌ها را بستم. به مادرم گفتم: «خسته شدم؛ دیگر واقعاً ازت خجالت می‌کشم که تو می‌روی سر کار و خرج خانه را می‌دهی.» دلم می‌خواست خودم مرد خانه باشم. هرچند پدرم را کمتر ملاقات می‌کردم، ولی از وقتی در شرکت گرانول‌سازی مشغول به کار شدم، از حقوق کارگری‌ام سعی می‌کردم به پدرم کمک کنم. می‌گویند عشق اول پسرها مادرشان است. وقتی به این ۲۱ سال نگاه می‌کنم که مادرم تنها و بدون همراه مسئولیت مرا به دوش کشید، خوب می‌فهمم چرا پسرها مادرشان را از همه‌ی دنیا بیشتر دوست دارند. چقدر دلم می‌خواست موتور داشته باشم؛ ولی با این گرانی، خریدش برایم رؤیا شده بود. وقتی مادرم فهمید آرزویم این است که موتور داشته باشم، همان مقدار پس‌اندازی را که داشت برای خرید یک موتور قسطی هزینه کرد. یک موتور صفر نو؛ موتوری که مثال اسب رستم در کوچه‌های شهر می‌تاخت. چه حس خوبی است زمانی که آدم به خواسته‌اش می‌رسد، حتی اگر آن خواسته یک موتور نه‌چندان گران باشد. هجدهم دی که به اعتراض‌ها پیوستم، تلفن‌ها قطع شد. مادرم خیلی نگران بود؛ آخر یک ماه پیش از دی‌ماه خونین از او حلالیت طلبیده بودم. به او گفته بودم: «تو این مدت خیلی اذیت شدم؛ اگر اتفاقی افتاد، رفتم و برنگشتم، از من راضی باش.» روز نوزدهم دی سی‌اُمین روزی بود که روی زین آرزوها می‌نشستنم. پیش از آنکه از خانه خارج شوم، به خاله‌ام گفته بودم مواظب مادرم باشید. می‌دانستم که دیگر به خانه باز نخواهم گشت و برای آن‌که مادرم نگران نشود از آن‌چه روبه‌روی فرزندش قرار خواهد گرفت، به او گفتم می‌روم پیش پسرعمویم که در بیمارستان بستری‌ست. این آخرین دروغی بود که به مادرم گفتم. من در شب هجدهم دی دیدم که جوانان چگونه مانند لاله‌های سرخ روی سنگ‌فرش‌های خیابان سقوط می‌کنند و باز هم شب نوزدهم دی، رفتم برای آینده‌ای که شاید در آن جوانان هرگز شرمنده‌ی زحمت‌های مادران‌شان نباشند. چه شب شلوغی بود؛ ما در دستان خود سنگ داشتیم و آن‌ها تا بن دندان مسلح. بوی سقوط را می‌شد استشمام کرد. خیابان‌های شهر دست ما بود. آن شب مشهد، سقوط کرده بود. در آن شب سرد و برفی زمستان که گویا برف هم قهر کرده بود و نمی‌بارید، نمی‌دانم گلوله‌ای که از پشت سر به من اصابت کرد، نمی‌دانست هنوز جوانم؟ شاید آن‌که شلیک کرد اگر از روبه‌رو نشانه می‌رفت، صورت بدون ریش مرا می‌دید و پشیمان می‌شد. نوزدهم دی آخرین شبی بود که نفس‌ها‌یم را در هوای شهر برای مادرم به یادگار می‌گذاشتم. شب سختی برای مادرم بود؛ وقتی دید ساعت‌هاست که به خانه برنگشته‌ام، روحش در خیابان‌های شهر مرا جست‌وجو می‌کرد. سرانجام انگشت اشاره‌ی آن‌که ماشه را چکاند، مادرم را به بیمارستان در پی من، بین بدن‌های هزاران جوان غرق در خون کشید تا پسرش را پیدا کند. چه لحظه‌ی تلخی‌ست زمانی که مادر عکس جوانش را روی دیوار سرد بیمارستان، در لیست کشته‌شدگان شهر می‌بیند. آرام‌بخش‌هایی تزریق می‌شد تا مادرم با درد از دست دادن من خو کند. در نهایت مرا از او گرفتند و پیکر مرا به پدرم تحویل دادند تا در روستای پدری‌ام در تربت جام، باغسگان، به دل خاک بسپارند. در آمار رسمی دولتی به شماره‌ی ۲۹۶۷ ثبت شده‌ام؛ رضا عطائی محمودآبادی فرزند حسین. حتی در لیست آمار کشته‌شدگان دولتی هم اجازه ندادند نام مادرم کنار نام من باشد. چقدر بی‌من نفس کشیدن برای مادرم سخت شده است. چقدر بی‌هدف در این خاک سرد به دنبال من می‌گردد.