Mohammad Reza Nayiji Kiyakola

با ورود به شهر نور در استان مازندران، نگاه هر رهگذری ناخواسته درگیر صحنه‌ای می‌شود که بوی تلخ خاطره‌های دی‌ماه را در خود دارد؛ روزهایی که هنوز در حافظهٔ شهر زنده‌اند. در حاشیهٔ خیابان، قاب‌هایی از چهرهٔ جوانانی دیده می‌شود که در 18 و 19 دی‌ماه، در میانهٔ هیاهوی اعتراضات، از میان زندگی جدا شدند؛ جوانانی که سهم‌شان از رؤیای آزادی، نه فرداهای روشن، که تصویری ماندگار بر دیوارهای شهر شد. باد که در کوچه‌ها می‌پیچد، انگار نام‌شان را آرام با خود تکرار می‌کند؛ و شهر، میان رفت‌وآمد عابران، همچنان با…

با ورود به شهر نور در استان مازندران، نگاه هر رهگذری ناخواسته درگیر صحنه‌ای می‌شود که بوی تلخ خاطره‌های دی‌ماه را در خود دارد؛ روزهایی که هنوز در حافظهٔ شهر زنده‌اند. در حاشیهٔ خیابان، قاب‌هایی از چهرهٔ جوانانی دیده می‌شود که در ۱۸ و ۱۹ دی‌ماه، در میانهٔ هیاهوی اعتراضات، از میان زندگی جدا شدند؛ جوانانی که سهم‌شان از رؤیای آزادی، نه فرداهای روشن، که تصویری ماندگار بر دیوارهای شهر شد. باد که در کوچه‌ها می‌پیچد، انگار نام‌شان را آرام با خود تکرار می‌کند؛ و شهر، میان رفت‌وآمد عابران، همچنان با خاطرهٔ آن روزها نفس می‌کشد. در آن روزها، هم‌زمان با گسترش اعتراضات در شهرهای مختلف ایران، مردم بسیاری از مناطق مازندران نیز به خیابان‌ها آمدند. آن‌چه به گفتهٔ شاهدان و خانواده‌های جان‌باختگان با مطالبات و تجمعات مردمی آغاز شد، با حضور گستردهٔ نیروهای امنیتی و سرکوبگر به خشونت کشیده شد و به درگیری‌هایی انجامید که بهای آن را جوانان این سرزمین با جان خود پرداختند. در مسیر نور به لاویج و چمستان، تصاویر این جان‌باختگان همچون یادمانی خاموش در برابر چشمان مردم قرار گرفته است. هر عکس، روایت زندگی ناتمام جوانی است که آرزوها، استعدادها و آینده‌ای پیش رو داشت. در میان آنان، نام محمدرضا نائیجی بیش از همه به چشم می‌خورد؛ جوانی ۱۷ یا ۱۸ ساله اهل چمستان که روز ۱۹ دی‌ماه در جریان اعتراضات با شلیک دو گلولهٔ جنگی جان خود را از دست داد. بنا بر گزارش‌ها، یکی از گلوله‌ها به پای او و دیگری به قلبش اصابت کرد. محمدرضا تنها یک نام یا یک عدد در آمار کشته‌شدگان نبود؛ او زندگی‌ای سرشار از استعداد و توانایی بود. خانواده‌اش از او به عنوان جوانی هنرمند، علاقه‌مند به موسیقی، نویسندگی، نقاشی و خوانندگی یاد می‌کنند. او همچنین در طراحی و نقشه‌کشی ساختمان مهارت داشت و به عنوان استادکار لوله‌کشی پنج‌لایه نیوپایپ شناخته می‌شد. جوانی که با تلاش خود زندگی می‌کرد و به گفتهٔ نزدیکانش «دستش همیشه در جیب خودش بود و منت کسی بر دوش او نبود.» محمدرضا عضو تیم نونهالان باشگاه فوتبال واتاشان چمستان نیز بود؛ ورزشکاری که آینده‌ای روشن در پیش داشت، اما فرصت ادامهٔ زندگی از او گرفته شد. در کنار محمدرضا نائیجی، نام‌های دیگری نیز در حافظهٔ مردم منطقه ثبت شده است؛ جوانانی که خانواده‌ها و هم‌شهریان‌شان آنان را فرزندان میهن و شیران چمستان می‌نامند: سامان علایی ابوالفضل کیا احمدرضا نائیجی محمدرضا نائیجی علی‌اصغر محمدی یدالله حیدری مصطفی نوری شیرازی نام‌هایی که برای مردم چمستان، نور و لاویج تنها چند عکس بر دیوار یا کنار جاده نیستند، بلکه یادآور نسلی هستند که در روزهای اعتراضات جان خود را از دست دادند. امروز هر مسافری که از این مسیر عبور می‌کند، پیش از رسیدن به جاذبه‌های طبیعی لاویج و جنگل‌های سرسبز مازندران، با چهرهٔ جوانانی روبه‌رو می‌شود که داستان زندگی و مرگ‌شان به بخشی از حافظهٔ جمعی این منطقه تبدیل شده است؛ یادآور روزهایی که اعتراضات مردمی با سرکوب و خشونت مواجه شد و خانواده‌های بسیاری را داغ‌دار کرد. نامشان جاوید.