Khadijeh (Marziyeh) Bahmani

خدیجه بهمنی، متولد 1361 و اهل روستای گردنیری بابل، در شامگاه هجدهم دی‌ماه 1404 جان باخت. او در حال کمک به یکی از مجروحان اعتراضات بود که گلوله جنگی از پشت سر به او اصابت کرد. خدیجه مادری بود که با شرایط معیشتی سخت دست‌وپنجه نرم می‌کرد. برای تأمین مخارج زندگی و فرزندانش، یک مغازه کوچک سوپری راه انداخته بود. برادرش با چک و حمایت محدود به او کمک می‌کرد تا اجناس مغازه را تأمین کند. روزها پشت پیشخوان ایستاده بود و شب‌ها به دو فرزندش می‌رسید: یکی بیست‌وسه ساله و دیگری نه ساله. او در این چرخه فشرده…

خدیجه بهمنی، متولد ۱۳۶۱ و اهل روستای گردنیری بابل، در شامگاه هجدهم دی‌ماه ۱۴۰۴ جان باخت. او در حال کمک به یکی از مجروحان اعتراضات بود که گلوله جنگی از پشت سر به او اصابت کرد. خدیجه مادری بود که با شرایط معیشتی سخت دست‌وپنجه نرم می‌کرد. برای تأمین مخارج زندگی و فرزندانش، یک مغازه کوچک سوپری راه انداخته بود. برادرش با چک و حمایت محدود به او کمک می‌کرد تا اجناس مغازه را تأمین کند. روزها پشت پیشخوان ایستاده بود و شب‌ها به دو فرزندش می‌رسید: یکی بیست‌وسه ساله و دیگری نه ساله. او در این چرخه فشرده، هم‌زمان نان می‌آورد و مادر بود. خانواده بهمنی پیش از این هم تاوان سنگینی پرداخت کرده بود. عموی خدیجه در سال ۱۳۶۳ در جنگ ایران و عراق کشته شده بود. حالا نوبت او بود. هنگام خاک‌سپاری، خانواده با شوکی هولناک مواجه شدند: متوجه شدند قلب و کلیه‌های خدیجه را رژیم خارج کرده بود. این کشف، درد مرگ او را به مراتب سنگین‌تر کرد. خدیجه زنی بود که بدون ادعا بار زندگی را به دوش می‌کشید. وقتی مجروحی را در خیابان دید، بی‌تفاوت نگذشت. همان حرکت انسانی کافی بود تا گلوله از پشت سر بیاید و همه چیز را تمام کند. مرگ او نه در میانه درگیری، بلکه در لحظه‌ای رخ داد که داشت به دیگری کمک می‌کرد. حالا دو فرزندش بدون مادر مانده‌اند. فرزند بزرگ‌تر در آستانه جوانی و کوچک‌تر هنوز در سنی که بیشتر از همه به آغوش مادر نیاز دارد. خانه‌ای در روستای گردنیری که تا دیروز صدای تلاش و مراقبت خدیجه در آن بود، حالا سکوتی سنگین گرفته است. نام خدیجه (مرضیه) بهمنی را به یاد بسپاریم. مادری از گردنیری بابل که برای کمک به دیگری رفت، قلب و کلیه‌اش را گرفتند و دیگر برنگشت.