Parsa Lavinian

در جمع معمولاً کم‌حرف بود و اهل شلوغی و خودنمایی نبود، اما با همان سکوت و آرامش هم می‌شد مرامش را شناخت. خوش‌اخلاق بود، با دیگران با احترام رفتار می‌کرد و رفاقت برایش بسیار ارزشمند بود. همه دوستانش را داداش صدا می‌زد و با همه صمیمی و بی‌تکلف بود. پارسا لوینیان ۳۱ ساله در اصفهان زندگی می‌کرد و سال‌ها به عنوان مکانیک و تعمیرکار خودروهای خارجی کار کرده بود. کارگاهش در ابتدای خیابان رزمندگان قرار داشت؛ جایی که برای خودش با زحمت ساخته بود و پنج شاگرد در آن‌جا نزد او کار و حرفه یاد می‌گرفتند. تنها چندماه، به ازدواجش مانده بود. قرار بود، پس از سال‌ها سختی و دوری، سال‌های پیش رو را کنار هم با عشق بسازند. خانه، کار، زندگی و همه آن روزمرگی‌هایی که برای یک زوج جوان معنای عشق و آینده دارند. ۱۸ دی، پارسا همراه با مردم در اعتراضات خیابانی حضور داشت. روز بعد، با این‌که نزدیکانش از او خواسته بودند به خیابان نرود، تصمیمش را عوض نکرد. ۱۹ دی هم دوباره به مردم پیوست. حوالی ساعت ۹ شب ۱۹ دی، در محدوده خانه اصفهان و فلکه نوبهار، میان دود و گاز اشک‌آور و در حالی که صدای تیراندازی در خیابان می‌پیچید، گلوله‌ای به سینه پارسا اصابت کرد. یکی از نزدیکانش که آن لحظه همراه او بود، خودش را به پارسا رساند و او را در آغوش گرفت. صدای کمک‌خواستنش در میان جمعیت پیچید و چند جوان که شاهد ماجرا بودند، جلو آمدند تا کاری برای نجات او انجام دهند. پارسا را به خانه‌ای در همان حوالی بردند. آن‌جا تلاش کردند به او رسیدگی کنند، اما خون زیادی از دست داده بود. سپس او را به یک درمانگاه نزدیک رساندند، اما آن‌جا او را نپذیرفتند و ناچار شدند به درمانگاه دیگری بروند. سرانجام وقتی پارسا را به آن مرکز رساندند، پزشک به همراهانش گفت که حدود دو ساعت از جان‌باختنش گذشته است. بعد از کشته شدن پارسا، مأموران پیکرش را با خود بردند. یک هفته گذشت؛ یک هفته پر از انتظار، اندوه و پیگیری برای این‌که فقط بفهمند پارسا کجاست و چه بر سر پیکرش آمده است. پس از یک هفته تحویل پیکر با فشار و گرفتن تعهد همراه بود؛ خانواده متعهد شدند موضوع را رسانه‌ای نکنند و درباره او و نحوه جان‌باختنش اطلاع‌رسانی نشود. در نهایت خانواده تحت فشار امنیتی ناچار شدند پیکر فرزندشان را در بهشت معصومه شاهین‌شهر به خاک بسپارند. پارسا رفت، اما رد زندگی کوتاه و زیبایش در جاهای زیادی باقی ماند؛ در کارگاهی که با زحمت و دسترنج خودش ساخته بود، در زندگی پنج شاگردی که حرفه‌شان را از او آموختند و در قلب و خاطرات عزیزان و نزدیکانش.