Mehrdad Tavalayi

مهرداد تولایی، متولد ۱۳۶۸، سی‌وشش سال داشت. اصفهان را با کوه، دشت و جاده‌هایش می‌شناخت. هر فرصتی که پیدا می‌کرد، از شهر بیرون می‌زد؛ طبیعت برایش تنها مقصد سفر نبود، جایی بود که نفس می‌کشید. در همان شهر نیز کارگاه کوچکی از صنایع دستی داشت؛ با دستانش می‌ساخت، همان‌گونه که بسیاری زندگی‌شان را آرام و بی‌صدا می‌سازند. پنج‌شنبه، هجدهم دی‌ ۱۴۰۴، از خانه بیرون رفت؛ روزی که خیابان‌های اصفهان دیگر شبیه روزهای قبل نبودند. مقابل ساختمان صداوسیمای مرکز اصفهان، جمعیتی گرد آمده بود؛ مردمی که هر کدام با امید، خشم، نگرانی یا آرزویی مشترک به آن‌جا رسیده بودند. مهرداد نیز میان همان جمع ایستاد. چند لحظه بعد، صدای گلوله در خیابان پیچید. یکی از آن گلوله‌ها به سر مهرداد اصابت کرد. او از نخستین جان‌باختگان آن روز بود؛ روزی که اعتراض در اصفهان، خیلی زود رنگ خون گرفت. پس از کشته شدنش، سکوتی سنگین بر خانواده سایه انداخت؛ سکوتی که انتخاب خودشان نبود. فشارهای امنیتی اجازه نداد روایت زندگی و آخرین ساعت‌های مهرداد آن‌گونه که باید بازگو شود. از او عکس‌هایی باقی مانده که لبخند می‌زند، در دل طبیعت قدم می‌زند یا کنار دست‌سازه‌هایی ایستاده که با حوصله خلق کرده بود؛ اما از روزی که جانش گرفته شد، جز چند گزارش کوتاه و خاطرات پراکنده، چیز زیادی اجازه انتشار نیافت. پیکر مهرداد پس از جان‌باختنش در اصفهان به خاک سپرده شد. درباره محل دقیق دفن او روایت‌های یکسانی وجود ندارد؛ با این حال، برخی گزارش‌ها حاکی از آن است که او در آرامستان باغ رضوان اصفهان به خاک سپرده شده است. همین اختلاف در روایت‌ها، بازتابی از فضایی است که بسیاری از خانواده‌های جان‌باختگان دی‌ماه در آن با سکوت، محدودیت و ابهام روبه‌رو بودند. زندگی مهرداد با ساختن گره خورده بود؛ ساختن نقش بر چوب و دست‌ساخته‌هایی که قرار بود سال‌ها بمانند. سرنوشت اما فرصت ادامه آن زندگی را از او گرفت. پس از او، تنها سکوت کارگاهش و ابزارهایی ماند که در انتظار بازگشت صاحب‌شان خاموش شدند؛ همان دستی که هر روز به آن‌ها جان می‌بخشید و برای ساختن آینده خانواده‌اش تلاش می‌کرد، دیگر هرگز به آن میز بازنگشت.