Ali Babolqani

علی بابُلقانی پیش از رفتن، صورت دختر و پسر کوچکش را بوسید. بچه‌ها را در خانه‌ی مادرش گذاشته بود و حدود ساعت نه شب هجدهم دی‌ماه ۱۴۰۴ راهی خیابان شد. پسرش ده‌ساله بود و دخترش چهارساله؛ آن شب آخرین باری بود که پدرشان را می‌دیدند. جاویدنام علی بابلقانی چهل‌وسه سال داشت و ساکن تهران‌پارس بود. با رنگ‌کاری مبل و کار با چوب، زندگی خودش، همسرش و دو فرزندشان را می‌گذراند. مردی زحمت‌کش، مهربان، خوش‌خنده و خوش‌برخورد بود. در ویدیویی که از او به جا مانده، با پسر و دخترش بازی می‌کند و می‌رقصد؛ تصویری از لحظه‌های شادِ پدری در کنار دو کودک خردسالش. بچه‌هایش هنوز کوچک بودند؛ باید فرصت می‌داشت بزرگ‌شدنشان را ببیند، در سال‌های مدرسه همراهشان باشد و روزی مستقل‌شدنشان را ببیند. آن شب، در محدوده‌ی فلکه‌ی سوم تهران‌پارس، حوالی خیابان کادوس، هدف شلیک نیروهای حکومتی قرار گرفت و در حالی که مجروح بود، بازداشت شد. او را به بازداشتگاه سپاه بردند و با وجود خون‌ریزی شدید، از انتقالش به بیمارستان جلوگیری کردند. علی نوزدهم دی‌ماه جان باخت؛ اما خانواده‌اش هنوز خبری از سرنوشت او نداشتند و در جست‌وجویش بودند. خانواده‌ چندین روز پیاپی به کلانتری‌ها، بیمارستان‌ها، درمانگاه‌ها، بازداشتگاه‌ها و سردخانه‌ها سر زدند تا نشانی از علی پیدا کنند. سرانجام مسیرشان به پزشکی قانونی کهریزک و کانتینرهای یخچالی بهشت‌زهرا رسید؛ جایی که ناچار شدند میان پیکرهای بسیار در کاورهای مشکی دنبال علی بگردند. سرانجام بعد از شش روز، پیکر نازنینش رو در کانتینرهای بهشت‌زهرا پیدا کردند. شاهرگ رانش آسیب دیده بود؛ همان جراحتی که با خون‌ریزی شدید و محرومیت از درمان، جانش را گرفت. تحویل پیکر علی به خانواده‌اش با تعهد گرفتن همراه بود. از آن‌ها خواستند درباره‌ی نحوه‌ی جان‌باختن او در بازداشتگاه اطلاع‌رسانی نکنند و با رسانه‌های خارج از ایران یا فعالان حقوق بشر مصاحبه نکنند. برای خاک‌سپاری و یادبود نیز محدودیت گذاشتند که مراسم بدون شعار و تجمع اعتراضی برگزار شود. در مراسم چهلم، آشنایان و دوستان کنار مزارش جمع شدند و برای علی «ای ایران» خواندند، دست زدند و کبوترها را به آسمان فرستادند. جمعیت هم‌صدا فریاد می‌زد: «این گل پرپر شده، هدیه به میهن شده.» علی آن شب بچه‌هایش را بوسیده بود و رفته بود؛ حالا پسر ده‌ساله و دختر چهارساله‌اش باید سال‌های کودکی را بدون او می‌گذراندند. از پدری که با آن‌ها بازی می‌کرد و می‌رقصید، فیلمی مانده بود که می‌شد او را در آن دوباره دید، اما دیگر نمی‌شد در آغوشش گرفت.