Mohammad Reza Ahangar

Shot and killed by government forces during protests on Kashani Street in Sadeghieh's second circle. Eyewitnesses reported that the bullet was fired from above the Goldis complex opposite Ibn Sina Hospital and directly targeted his head. Before joining the protests, he had posted a video on Instagram saying: 'I'm going for the freedom of my homeland, for my people not to migrate. Don't you want Iran to be free? So let's go for Iran's freedom.'

محمدرضا آهنگر، جوانی بیست‌ساله با رؤیاهایی که هنوز در ابتدای راه بودند، در زمستانی که خیابان‌ها پر از صدا و انتظار بود، به یکی از روایت‌های ماندگار نسل خود بدل شد. او از آن جوان‌هایی بود که زندگی را فقط در چارچوب روزمرگی نمی‌دید؛ دانشجو بود، کار می‌کرد، ایده داشت و آینده را نه چیزی دور، بلکه پروژه‌ای در حال ساخت می‌دانست. برای اطرافیانش، بیش از یک نام بود: تنها پسر خانواده، تکیه‌گاه مادر و جوانی که ذهنش پر از نور و امکان بود. ۱۸دی‌ماه ۱۴۰۴، در خیابان کاشانی و محدوده فلکه دوم صادقیه تهران، جایی که جمعی از مردم در فضای اعتراضی گرد آمده بودند، مسیر زندگی او ناگهان به مرزی بی‌بازگشت رسید. بنا بر روایت‌های منتشرشده، محمدرضا از سوی تک‌تیراندازی که از بالای مجتمع تجاری گلدیس مستقر بود هدف قرار گرفت؛ گلوله‌ای جنگی از ناحیه سر به او اصابت کرد و همان‌جا زندگی بیست‌ساله‌اش متوقف شد. لحظه‌ای که برای خانواده‌اش پایان جهان بود و برای بسیاری آغاز یک نام در حافظه‌ی جمعی. چهل روز بعد، در ۳۰ بهمن، دوستان و نزدیکانش گرد آمدند؛ با تصویر او، با نمادهایی چون درفش کاویانی و با واژه‌هایی که تلاش می‌کردند فقدان را قابل تحمل کنند. روی پلاکاردها نوشته بودند «آهنگر زمانه»؛ استعاره‌ای از جوانی که می‌خواست بسازد، نه فقط برای خود، بلکه برای آینده‌ای که به آن باور داشت. در ویدئویی که از او منتشر شد، جمله‌ای ساده اما ماندگار شنیده می‌شود: این‌که برای آزادی میهنش تلاش می‌کند و نمی‌خواهد مهاجرت کند. این جمله بعدها شبیه وصیتی ناگفته در ذهن‌ها باقی ماند؛ نه شعاری بلند، بلکه تصمیمی شخصی برای ماندن و ریشه دواندن. مرگ، زندگی را تمام کرد، اما روایت را نه. محمدرضا آهنگر در حافظه‌ی نسلش به شکل جوانی ادامه دارد که میان امکان رفتن و انتخاب ماندن، راه دشوارتر را برگزید. برخی نام‌ها از زمان جدا می‌شوند؛ نه به دلیل پایان، بلکه چون به نشانه تبدیل می‌شوند؛ نشانه رؤیاهای ناتمام، شجاعت‌های کوچک و آینده‌ای که هنوز در جمله‌ای کوتاه زنده است. یادش گرامی.