Mehdi Jadidi

Shot and killed during national revolution protests in Nazi Abad neighborhood of Tehran. Hit by 8 war bullets, with two bullets fired directly to the head. Was an accounting student, had recently completed military service, and worked as a CNC operator in an industrial complex. Was the youngest child in his family. Body was buried in Behesht-e Zahra cemetery in Tehran.

روی هر تکه چوبی که از زیر دستگاه CNC بیرون می‌آمد، یک امضا حک می‌شد؛ مهدی می‌خواست هر چیزی که با دست‌های خودش ساخته می‌شود، نشانی از او داشته باشد؛ ردّی کوچک از انسانی که با صبر و دقت، از تکه‌های خام چوب چیزی می‌ساخت که ارزش ماندن پیدا کند. تازه لوگوی شخصی خودش را طراحی کرده بود؛ نام و نام خانوادگی‌اش را تبدیل کرده بود به نشانی که قرار بود روی کارهایش بماند. شاید نمی‌دانست که روزی نام خودش، نه فقط روی چوب، که در خاطره آدم‌هایی که او را می‌شناختند، حک خواهد شد. مهدی جدیدی، متولد ۱۳ شهریور ۱۳۸۵، نوزده سال بیشتر نداشت. دانش‌آموخته رشته حسابداری بود، خدمت سربازی را پشت سر گذاشته بود و تازه فصل ساختن زندگی برایش آغاز شده بود. صبح‌ها راهی کارگاه چوب در سمت خاوران می‌شد؛ پشت دستگاه می‌ایستاد، با چوب‌ها کار می‌کرد و از میان تخته‌های بی‌جان، شکل‌هایی می‌ساخت که قرار بود سال‌ها باقی بمانند. او آخرین فرزند خانواده بود؛ پسری آرام و کم‌حرف که بیشتر از آن‌که از خودش بگوید، تلاش می‌کرد باری از دوش خانواده بردارد. کار می‌کرد، کمک‌خرج خانه بود و آینده‌ای را آرام‌آرام برای خودش می‌ساخت. آرزوهایش ساده بود؛ نه رویاهای دور و دست‌نیافتنی. یک پژو پارس سفید اسپرت؛ ماشینی که هربار می‌دید، چند لحظه بیشتر نگاهش می‌کرد. خواهرش هنوز می‌گوید هر وقت یک پرشیای سفید در خیابان می‌بیند، برای لحظه‌ای احساس می‌کند مهدی دوباره از همان مسیر گذشته است. اما آن روزها، خیابان برای مهدی فقط راهی برای رفتن به محل کار نبود. از نخستین شب خیزش مردم، کنار کسانی ایستاد که آینده‌ای متفاوت می‌خواستند. خانواده‌اش می‌گویند مهدی برای حق خودش رفته بود؛ برای این‌که جوانی‌اش را در سکوت و بی‌تفاوتی سپری نکند. پیش از رفتن، جمله‌ای گفته بود که بعدتر برای نزدیکانش معنای دیگری پیدا کرد؛ جمله‌ای که شبیه وصیت در ذهن آن‌ها ماند: «خون من رنگین‌تر از بقیه نیست که جلو نروم.» شب هجدهم دی‌ماه ۱۴۰۴، در نازی‌آباد تهران، زندگی مهدی در چند لحظه تغییر کرد. گلوله‌ها از پشت سر به او رسیدند؛ هشت گلوله بدنش را شکافت و دو گلوله به سرش اصابت کرد. مردمی که در اطرافش بودند، با شتاب او را به بیمارستان کاشانی رساندند. خانواده همان شب از وقوع حادثه مطلع شدند و خود را به بیمارستان رساندند. آن‌ها توانستند مهدی را ببینند، اما زمانی رسیده بودند که دیگر امیدی برای بازگشتش وجود نداشت. در روند شناسایی پیکر، تصویر مهدی از طریق مانیتور به خانواده نشان داده شد و از آن‌ها خواسته شد برای شناسایی اقدام کنند؛ لحظه‌ای سخت که برای خانواده، پایان یک انتظار و آغاز سوگی بی‌پایان بود. سه روز بعد، خانواده برای تحویل گرفتن پیکر او مراجعه کردند. در این روند، از آن‌ها خواسته شد مهدی را در چارچوب روایت رسمی معرفی کنند و او را «شهید» بنامند. خانواده این درخواست را نپذیرفتند؛ چرا که برای آن‌ها حقیقت زندگی و مرگ مهدی چیزی نبود که بتوان با تغییر یک عنوان، معنایش را عوض کرد. بیست‌ویکم دی‌ماه، پیکر مهدی جدیدی به خانواده تحویل داده شد و او در قطعه ۳۲۶ بهشت زهرا آرام گرفت؛ جایی که دیگر صدای دستگاه CNC از آن کارگاه شنیده نمی‌شود و دستی نیست که روی چوب، امضای خودش را حک کند. اما هنوز، هربار که تیغه دستگاهی چوبی را می‌تراشد، هر بار که تکه‌ای چوب با دقت شکل می‌گیرد، و هربار که یک پژو پارس سفید از خیابانی عبور می‌کند، انگار بخشی از زندگی ناتمام مهدی دوباره از کنار ما می‌گذرد.