Mohammad Fahim

جاویدنام محمد فهیم، مهندس و نان‌آور خانواده، در ۱۹ دی‌ ۱۴۰۴ در محله سیامکِ کیانشهر تهران جان خود را از دست داد؛ روایتی که بر اساس گزارش‌ها و شهادت شاهدان، تصویری تکان‌دهنده از محرومیت از حق حیات و دسترسی به امدادرسانی را به نمایش می‌گذارد. بر پایه اطلاعات دریافتی، محمد فهیم، ۳۷ ساله، فرزند ارشد خانواده و از کسبه شناخته‌شده بازار تهران بود. اطرافیانش او را فردی سخت‌کوش، آرام و متعهد به خانواده توصیف کرده‌اند؛ کسی که مسئولیت تأمین زندگی خانواده‌اش را بر دوش داشت. گزارش‌ها حاکی است که او در جریان وقایع ۱۹ دی‌ ۱۴۰۴ در محدوده سیامکِ کیانشهر به‌شدت زخمی شد. به گفته شاهدان عینی، محمد به همراه یکی از دوستانش به بن‌بستی در همان حوالی پناه برد. شاهدان می‌گویند او حدود ۲۰ دقیقه در حالی که به‌سختی نفس می‌کشید، زیر پنجره خانه‌ها برای زنده‌ماندن تلاش کرد. در همان زمان، امکان دسترسی به خدمات اورژانس وجود نداشت و خطوط تلفن نیز قطع یا از دسترس خارج شده بودند. بر اساس این روایت‌ها، محمد فهیم در واپسین لحظات زندگی، با چشمانی باز و در انتظار کمک جان باخت؛ رخدادی که از منظر حقوق بشری، پرسش‌هایی جدی درباره حق دسترسی شهروندان به خدمات امدادی و حفاظت از جان انسان‌ها ایجاد می‌کند. همچنین گزارش شده است که خانواده او در روند تحویل پیکر با فشارها و محدودیت‌هایی روبه‌رو شدند و ناچار به پرداخت هزینه‌ای سنگین شده‌اند. بنا بر این گزارش‌ها، مراسم خاک‌سپاری نیز با محدودیت در تعداد شرکت‌کنندگان برگزار شد. مرگ محمد فهیم برای بسیاری از ساکنان کیانشهر تنها یک فقدان شخصی نیست؛ بلکه روایتی است که در حافظه جمعی شاهدان و نزدیکانش باقی مانده و همچنان به‌عنوان نمادی از رنج، بی‌پناهی و مطالبه عدالت یاد می‌شود.