Hassan Falah

«پسر مردم تیر بخوره، پسر من نه؟ بچه مردم کشته بشه، من زنده بمونم؟» این جمله را حسن فلاح بارها گفته بود. کسانی که او را می‌شناختند، می‌گفتند این حرف برایش شعار نبود؛ همان‌طور زندگی می‌کرد. در اعتراضات سال‌های قبل هم کنار مردم دیده شده بود و هر وقت احساس می‌کرد باید صدایش را بلند کند، سکوت نمی‌کرد. حسن، متولد 30 شهریور 1359، اهل شاه‌آباد (اسلام‌آباد غرب، کرمانشاه) و ساکن کرج بود. کاسبی می‌کرد و سال‌ها بدن‌سازی را به‌طور حرفه‌ای دنبال کرده بود. بسیاری از دوستانش او را بیشتر از آن‌که با شغلش…

این جمله را حسن فلاح بارها گفته بود. کسانی که او را می‌شناختند، می‌گفتند این حرف برایش شعار نبود؛ همان‌طور زندگی می‌کرد. در اعتراضات سال‌های قبل هم کنار مردم دیده شده بود و هر وقت احساس می‌کرد باید صدایش را بلند کند، سکوت نمی‌کرد. حسن، متولد ۳۰ شهریور ۱۳۵۹، اهل شاه‌آباد (اسلام‌آباد غرب، کرمانشاه) و ساکن کرج بود. کاسبی می‌کرد و سال‌ها بدن‌سازی را به‌طور حرفه‌ای دنبال کرده بود. بسیاری از دوستانش او را بیشتر از آن‌که با شغلش بشناسند، به‌عنوان یک ورزشکار می‌شناختند. همسر و پدر یک فرزند بود و علاقه‌اش به استقلال را همه اطرافیانش می‌دانستند. شامگاه هجدهم دی‌ماه ۱۴۰۴، مثل دفعات قبل، کنار مردم در اعتراضات حاضر شد. در محدوده چهارراه مصباح کرج، زمانی که جمعیت به سمت حصارهای اطراف مصلی حرکت کرده بود، گلوله تک‌تیرانداز به رانش اصابت کرد و شریان اصلی پایش را پاره کرد. حسن روی زمین افتاد، اما با وجود خون‌ریزی شدید، تلاش کرد با غلتیدن خودش را از تیررس دور کند و به نقطه‌ای امن برسد. خبر تیر خوردنش که به همسرش رسید، بی‌درنگ خودش را به محل رساند. حسن را به تنهایی از میان آن شلوغی بیرون کشید، از دیوار حدود یک‌متری و حصارهای شکسته اطراف مصلی عبور داد و به امید پیدا کردن خودرویی که بایستد، کنار خیابان رفت. صدای شلیک هنوز قطع نشده بود و بیشتر راننده‌ها جرأت توقف نداشتند. سرانجام خودرویی ایستاد و او حسن را به نزدیک‌ترین بیمارستان رساند، اما با جمله‌ای روبه‌رو شد که انتظارش را نداشت؛ بیمارستان از پذیرش مجروح خودداری کرد. راه دیگری نمانده بود. همسرش دوباره حسن را به خانه رساند و از آن‌جا، با خودروی یکی از آشنایان، او را به بیمارستان قائم کرج برد. پزشکان با انجام عملیات احیای قلبی و ریوی، ضربان قلبش را بازگرداندند و او را به اتاق عمل منتقل کردند، اما خون‌ریزی شدید مجال بیشتری نداد. حسن فلاح در هجدهم دی ۱۴۰۴ جان باخت. عصر همان روز، وقتی خانواده برای پیگیری وضعیت او به بیمارستان رفتند، نیروهای امنیتی گفتند حسن «ترخیص شده است». خانواده بعدها فهمیدند منظور از «ترخیص»، انتقال پیکر او به بهشت سکینه کرج بوده است. در بهشت سکینه، ردیف پیکرهایی که غسل داده شده، کفن‌پوشیده و برای خاک‌سپاری آماده بودند، پیش چشم خانواده قرار داشت. هر پیکر، عکسی روی کفن و پلاکی کنار خود داشت. خانواده حسن نیز ناچار شدند عزیزشان را از میان آن تصاویر پیدا کنند و با همان پلاک، پیکرش را تحویل بگیرند. با وجود صدور جواز دفن، اجازه خاک‌سپاری در کرج داده نشد. آن روز حتی آمبولانسی هم برای انتقال پیکر در اختیار خانواده نبود و از آن‌ها خواسته شد تا روز بعد منتظر بمانند. دو روز بعد، پیکر حسن تحویل داده شد؛ اما شرط تازه‌ای پیش روی خانواده گذاشتند. تنها در صورتی اجازه انتقال پیکر را می‌دادند که حسن در روستای پدری‌اش، کهره در شهرستان هلیلان، به خاک سپرده شود. غسل و کفن او را در بهشت رضوان اسلام‌آباد غرب انجام دادند، اما آخرین مسیر زندگی حسن، سفری بیش از ۵۵۰ کیلومتر بود؛ از شهری که سال‌ها در آن زندگی کرده، کار کرده و خانواده ساخته بود، تا روستایی که ناچار شدند او را همان‌جا به خاک بسپارند. حتی هزینه غسل، کفن و انتقال با آمبولانس نیز از خانواده دریافت شد. از حسن فلاح، جمله‌ای مانده که خانواده هنوز آن را تکرار می‌کنند؛ جمله‌ای که انگار سرنوشت خودش را روایت می‌کرد: «پسر مردم تیر بخوره، پسر من نه؟ بچه مردم کشته بشه، من زنده بمونم؟»