Amir Hossein Sheikhbou

امیرحسین شیخ‌بو، جوان ۲۴ ساله و تک‌پسر خانواده، شهروند کُرد اهل روستای «لایین» کلات، از پدر و مادری کرمانج‌زبان به دنیا آمد. او ساکن مشهد بود. سربازی را در اصفهان به پایان برد. به شغل تعویض روغن خودرو مشغول بود و آرزویش این بود که داماد شود و تشکیل خانواده دهد. شب آخر به مادرش گفت: «بذار برم، شاید اوضاع درست شد.» او در روز ۱۸ دی ۱۴۰۴، در میدان امامیه مشهد، روبه‌روی کلانتری قاسم‌آباد، در جریان اعتراضات مردمی، با شلیک مستقیم گلوله نیروهای سرکوبگر جمهوری اسلامی کشته و جاویدنام شد. یکی از آشنایان امیرحسین گفت: «امیرحسین برای رساندن صدای مردم کشورش و برای فریاد آزادی، بدون هیچ‌گونه وسیله دفاعی وارد خیابان شد. جمهوری اسلامی جواب او را با گلوله داد.» اما نهایتاً دو روز بعد، در تاریخ ۲۰ دی، پیکر امیرحسین را به شرط برگزاری مراسم تشییع و خاک‌سپاری مختصر و کوچک، به خانواده‌اش تحویل دادند. خانواده‌ که نمی‌توانستند جای خالی امیرحسین را در خانه ببینند، پس از ۵۰ روز به خانه بازگشتند و آن لحظه اوج غم در چهره پدر و مادر این مرد دلاور مشهود بود. مادر در حالی که بالشی را که پسرش هر شب زیر سرش می‌گذاشت، در آغوش گرفته بود بی‌تابی می‌کرد. پدر هم بالای سر لباس‌های امیرحسین نشسته بود و اشک می‌ریخت؛ صحنه‌ای که دل هر بیننده‌ای را به درد می‌آورد. مراسم چهلم این مرد دلاور کرمانج، در حالی برگزار شد که در میان اشک و ناله مادر و خواهر، مراسم عقد نمادین، همان که آرزوی امیرحسین بود، برگزار شد و کبوترهایی به رسم آزادی از بند، به آسمان فرستاده شد. در مراسمی که در خانه این جاویدنام، به یاد او و به یاد داماد شدنش برگزار شد، مادر بالای عکس او بی‌تابی می‌کرد و تمام خانواده، مخصوصاً پدر و خواهر امیرحسین، در میان اشک و گریه می‌رقصیدند و دست می‌زدند؛ کاری که هر پدر و خواهری در مراسم عروسی عزیزشان انجام می‌دهند. یاد امیرحسین شیخ‌بو و آرزوهای ناتمامش، در کنار صدها جوان دیگری که در اعتراضات دی ۱۴۰۴ جان باختند، برای همیشه در خاطره خانواده و مردمش زنده خواهد ماند.