Mohammad Reza Hassani

محمدرضا حسنی، ۲۱ ساله، اهل آذربایجان و ساکن قیام‌دشتِ تهران بود و به‌عنوان باتری‌ساز کار می‌کرد. یک برادر دوقلو و یک خواهر داشت و به مادرش بسیار وابسته بود. شوخ‌طبع بود و با شوخی‌هایش فضای خانه را شاد می‌کرد. آرزو داشت ماشین بخرد، ازدواج کند و صاحب دختری شود. دبیرستان را به پایان نرساند و خیلی زود به کار باتری‌سازی مشغول شد. اما هدفش همین نبود؛ می‌گفت از کارگری خسته شده و دوست داشت روزی مغازه‌ی خودش را داشته باشد. همیشه به خواهر و برادرش می‌گفت: «شما ازدواج می‌کنید و می‌روید سر زندگی‌تان، و من آخرین نفری هستم که مامان را تنها می‌گذارم.» و همیشه تکرار می‌کرد که دنیا دو روز است و باید برای امروز زندگی کرد. محمدرضا شب ۱۸ دی‌ماه به همراه یکی از آشنایان و چند تن از دوستانش به تجمعات اعتراضی در قیام‌دشت پیوست. هنگامی که نیروهای سرکوب شروع به شلیک به سمت مردم معترض کردند، چند نفر از دوستانش زخمی و نقش زمین شدند. او وقتی دوستانش را بر زمین افتاده دید، برای کمک به آن‌ها رفت؛ اما متأسفانه خودش نیز هدف اصابت گلوله قرار گرفت و نقش بر زمین شد. آشنایی که همراهش بود، با نگرانی سر او را در آغوش گرفت و با گریه فریاد زد: «بلند شو، من رو تنها نگذار.» در همان لحظه، مأموران سرکوب رسیدند و آن دو را از هم جدا کردند. پیکر محمدرضا روی زمین مانده بود و آن آشنا گریه می‌کرد و فریاد می‌زد: «من رو تنها نگذار.» در همان موقع، پدر که نگران فرزندش بود، با شنیدن صدای شلیک به خیابان آمد تا او را پیدا کند. پیکر مچاله‌شده‌ی جوانی را دید، غافل از اینکه او پسرش محمدرضاست، و به‌طرف پیکر رفت. مأموران جلویش را گرفتند، اما پدر فریاد زد: «بگذارید ببینم بچه‌ی کدام بدبختی است.» صورت آن پسر را که از شدت درد مچاله شده بود، برگرداندند و با دیدن محمدرضا، فریادی از سینه‌ی پدر بیرون آمد. پدر، پیکر پسرش را به بیمارستان پاکدشت برد. به او دروغ گفتند که محمدرضا در آی‌سی‌یو بستری است، حال آنکه قصدشان بردن پیکر به کهریزک بود. پدر، پس از دو روز تلاش، سرانجام روز ۲۰ دی پیکر بی‌جان محمدرضا را از کهریزک تحویل گرفت و پیکر او در همان تاریخ در آرامستان بهشت زهرا به خاک سپرده شد.