Mohammad Saleh Jabari Shahzadeh Mohammadi

محمدصالح جباری هجده‌ساله بود، اما زندگی خیلی زود سختی‌هایش را به او نشان داده بود. برای کمک به مادرش تصمیم گرفت درس را کنار بگذارد و کار کند. کناف‌کاری می‌کرد و با درآمدش به تأمین هزینه‌های زندگی کمک می‌کرد. در سنی که هنوز می‌توانست پشت نیمکت مدرسه‌ باشد، کار می‌کرد تا کمک‌خرج خانه‌ باشد؛ مسئولیتی که زودتر از موعد به دوش او افتاده بود. مهربان، خوش‌اخلاق و خوش‌برخورد بود؛ دلسوز مادر و دو خواهرش بود و هوایشان را داشت. آرزو داشت ماشین بخرد و خوشبختی آن‌ها را ببیند. می‌خواست زندگی برایشان آسان‌تر شود و خودش هم روزهای بهتری را تجربه کند. هجده‌ساله بود و مثل بسیاری از نوجوانان هم‌سن‌وسالش، کلی برنامه و آرزو برای آینده و زندگی‌اش در سر داشت. اما در آن شرایط سخت اقتصادی، حتی خواسته‌های معمولی برای او و بسیاری از نوجوانان به آرزوهایی بزرگ و دور از دسترس تبدیل شده بود. روز ۱۸ دی‌ماه ۱۴۰۴ وقتی خواهرش از او خواست بیرون نرود، گفت: «با این گرونی نمی‌شه زندگی کرد. دو شیفت دارم کار می‌کنم، آخرم از پس هیچ کاری برنمیایم.» آن شامگاه، محمدصالح در پی فراخوان شاهزاده رضا پهلوی و در اعتراض به شرایط سخت اقتصادی، به خیابان استقلال کرمان رفت و به جمع معترضان پیوست. مردم در خیابان تجمع کرده بودند و شعار می‌دادند. او هم میان آن‌ها بود؛ نوجوانی که سختی زندگی را از سن پایین تجربه کرده بود و می‌خواست شرایط تغییر کند. خواهرش از صبح دلشوره داشت و بارها به او زنگ زده بود. حدود ساعت شش‌ونیم، محمدصالح جواب نداد، اما چند دقیقه بعد خودش تماس گرفت و گفت: «خوبم، نگرانم نباش.» شانه‌اش با چاقو زخمی شده بود و خواهرش از صدایش فهمیده بود که حالش خوب نیست. اصرار کرد: «یا میای خونه یا منم میام پیشت.» محمدصالح باز سعی کرد آرامش کند و به او اطمینان داد که زود به خانه برمی‌گردد. با تاریک شدن هوا، تجمع معترضان به سمت میدان آزادی و خیابان‌های منتهی به آن، از جمله خیابان استقلال، کشیده شد. مأموران امنیتی با گاز اشک‌آور و شلیک مستقیم گلوله‌های جنگی، به سرکوب مردمی پرداختند که دست‌خالی و بی‌سلاح به خیابان آمده بودند. حدود ساعت هشت، تماس‌های خواهرش دوباره بی‌پاسخ ماند. سرانجام مردی گوشی محمدصالح را جواب داد. خواهرش، به گمان اینکه او مأمور است، التماس کرد: «تو رو خدا ولش کن، ما جز اون کسی رو نداریم.» مرد گفت مأمور نیست و از آن‌ها خواست خودشان را سریع به خیابان استقلال برسانند؛ محمدصالح تیر خورده بود و حالش خوب نبود. خواهرش به‌سرعت ماشین گرفت و راه افتاد، اما خیابان‌های شلوغ، رسیدن به محمدصالح را دشوار کرده بود. سرانجام او را به بیمارستان مهرگان رساندند. گلوله به سرش خورده بود و خون زیادی از دست داده بود. تلاش‌های پیاپی برای احیا و شوک‌هایی که به او دادند، بی‌نتیجه ماند؛ محمدصالح دیگر به زندگی برنگشت. روز شنبه، پیکر محمدصالح را از پزشکی قانونی به خانواده‌اش تحویل دادند. او را در آرامستان جدید کرمان، در سکوت خبری به خاک سپردند. عکس و فیلمی از خاک‌سپاری‌اش در شبکه‌های اجتماعی منتشر نشد و خبر جان‌باختنش نیز بازتاب گسترده‌ای پیدا نکرد. پس از محمدصالح، زندگی خانواده سخت‌تر شد. مادرش دچار افسردگی شدید شده و دخترانش تلاش می‌کنند حال خود را بهتر از آنچه هست نشان دهند تا مادر هنوز به آن‌ها امید داشته باشد. خواهرش از دل‌تنگی و وابستگی هر سه نفرشان به محمدصالح می‌گوید: «بعد اون ما دیگه زندگی نکردیم، فقط روزامون رو ادامه می‌دیم.» برای تولد نوزده‌سالگی‌اش، کیکی سفید به کنار مزارش بردند؛ با عکس محمدصالح روی آن و روبان‌های سیاه دور کیک. عکسش روی کیک بود، اما خودش نبود تا شمع تولدش را فوت کند. محمدصالح برای زندگی‌اش کلی برنامه و آرزو داشت. هنوز فرصت می‌خواست تا کار کند، به خواسته‌هایش برسد و زندگی‌ای را که دوست داشت بسازد. نوزده‌سالگی می‌توانست آغاز یک سال دیگر برای دنبال کردن آن برنامه‌ها باشد، اما با شلیک یک گلوله‌، فرصت زندگی از او گرفته شد.