Mehdi Jarahi

کمتر از این هم از مهدی انتظار نمی‌رفت. همهٔ اهالی محل، مهدی را به غیرت، مردانگی، شجاعت و مرامش می‌شناختند. مردی که هیچ‌ گاه نمی‌توانست در برابر ظلم و بی‌عدالتی بی‌تفاوت بماند و اگر می‌توانست برای دفاع از دیگری از خودش مایه می‌گذاشت و سرانجام، همان مرام و مردانگی که همه از او سراغ داشتند، سرنوشتش را رقم زد. وقتی دید نیروهای بسیج در حال ضرب‌ و شتم دختری بی گناه هستند، نتوانست تنها تماشاگر باشد و بی‌هیچ تردیدی برای دفاع از او وارد عمل شد؛ انتخابی که به قیمت جانش تمام شد. مهدی جراحی، متولد ۲۵ شهریور ۱۳۵۷، اهل و ساکن شهر ری، دلبستگی خاصی به شاه عبدالعظیم داشت. هر وقت فرصتی پیدا می‌کرد، راهی صحن و حرم می‌شد، نه فقط برای زیارت، بلکه برای زنده کردن خاطرات روزهای جوانی. رسمش این بود که هر بار به شاه عبدالعظیم می‌رفت، گوشی تلفنش را برمی‌داشت، از حال‌ و هوای صحن فیلمی می‌گرفت و برای رفیقان دور از وطنش می‌فرستاد تا آن‌ها هم، هرچند از راه دور، در صفا و حس‌ و حال آن لحظه شریک شوند و خاطرات گذشته را با هم مرور کنند. شغلش آزاد بود و میان مردم، به خوش‌نامی، مهربانی و خنده‌های صمیمانه‌اش شناخته می‌شد و در خانواده، پناه و تکیه‌گاه مادر بیمار و خواهرش بود. مردی که بی‌هیاهو بار زندگی را بر دوش می‌کشید و برای آسودگی عزیزانش از هیچ تلاشی دریغ نمی‌کرد. در جریان اعتراضات مردمی، شامگاه ۱۸ دی‌ ماه ۱۴۰۴، در حوالی فلکهٔ شاه عبدالعظیم، مهدی هنگامی که در میانهٔ همان درگیری برای نجات و دفاع از دختری از همشهریانش قدم پیش گذاشته بود، هدف شلیک گلولهٔ تک تیرانداز از بالای پشت بام ساختمان امنیت قرار گرفت و از ناحیهٔ شکم به‌ شدت مجروح شد. او را به یک کلینیک خصوصی منتقل کردند، اما به‌ دلیل نبود امکانات لازم، امکان انجام عمل جراحی فراهم نشد و تنها درمانی سرپایی برایش انجام گرفت. مهدی با آسیب جدی به شکم و روده‌هایش پس از تحمل درد، در ۱۹ دی‌ ماه بر اثر خونریزی داخلی شدید جان باخت. مهدی مردانگی را نه با حرف، که در عمل ثابت کرد و اکنون از او خاطراتی زیبا به جا مانده و نامی نیک که در یاد همهٔ کسانی که او را می‌شناختند با احترام و مهر زنده خواهد ماند.